tiener vingert turkse vrouw geneukt

Op hetzelfde adres was ook de onderneming Bouwperfect BV gevestigd. Een aannemersbedrijf onder leiding van een meneer Helsloot. Toenbreker dan in godesnaam valt over onze terminologie is ons een raadsel. En de vraagtekens worden nog groter bij het lezen van de volgende alinea in zijn epistel: Wat moet die man daarmee?

Toenbreker zich zo druk? Het was al erg genoeg dat een van de cliënten van zijn kantoor op klaarlichte dag na een onderhoud met collega Hingst vlak voor de deur werd neergeschoten Even ter verduidelijking: Maar het lijkt wat overtrokken om bij dit toch vrij onschuldig ogende geval de Deken uit zijn slaap te halen. Bouwperfect werd namelijk geruime tijd door het IRT en de Amsterdamse politie in het snotje gehouden.

Men verdacht het bedrijf ervan een niet onbelangrijke rol te hebben gespeeld in een grote hoofdstedelijke drugsaffaire. Op 1 juni werd een werknemer van Bouwperfect dood aangetroffen in het Haagse recreatiegebied Madepolder. De jarige Wim Koenen. Naar alle waarschijnlijkheid al op 27 mei in het kantoor van Bouwperfect neergeschoten na een voorafgaande ruzie in een café.

Bij gebrek aan doorslaggevend bewijs belandde de zaak op de plank. Op 6 oktober kwam bij een schietpartij in de Amsterdamse Orteliusstraat na een voorafgaande ruzie in een café de jarige Jan Heij om het leven. Een werknemer van Bouwperfect, die na de showdown was weggereden in een wit bestelbusje dat na onderzoek van zijn bedrijf bleek te zijn. Kijk, nu wordt duidelijk waarom mr. Toenbreker in de stijgbeugels ging, ons een e-mail stuurde en de Deken met wat administratieve rompslomp opzadelde.

Mieremet, Bruinsma, Grijze Piet, drugs, twee doden. Zij zond ons opnieuw een verhelderend mailtje: As far as we understand now they bought second hand boats from Ter Haak. Kijk, dat lost uiteraard niet al onze vragen op. Maar als Barbara de waarheid vertelt - en waarom zou ze niet? En zou die laatste vanuit Engeland op zijn vestje zijn gespuugd voor het misbruik van de naam Sunseeker.

De witwasser van een Tilburgse firma in roesmiddelen was dus verbonden met een Gooise vastgoedhandelaar die in een wijde omgeving een aroma van oplichting verspreidde. Maar geen van drieën voor zover wij weten ooit geconfronteerd met een karige maaltijd in een klein uitgevallen kamertje met een kijkgaatje in de deur. Wij hebben meer dan een vermoeden dat wij over deze liaison binnenkort nog meer boven water trekken. Toenbreker heeft volgens ingewijden niet alleen de belangen behartigd van John Mieremet, de via Willem Endstra investerende ex-enforcer van Klaas Bruinsma, maar ook van een andere kleurrijke figuur in de Amsterdamse scene: Een tot vastgoedspeculant verworden oud-bokser, die al tientallen jaren via het inzetten van knokploegen de achterkant van zijn gelijk probeert te etaleren tegenover de kraakbeweging in Amsterdam.

Zijn laatste spectaculaire, maar mislukte overval pleegde hij op het culturele kraakproject op het ADM-terrein in Amsterdam-West. In de nacht van 12 op 13 oktober werd de Luyk ontruimd door een knokploeg onder leiding van sportschoolhouder Jan Plas.

Diens naam zou drie jaar later verbonden raken met de kidnap van Gijs van Dam junior, die in december opnieuw door het noodlot werd getroffen toen een aantal kogels hem veroordeelde tot een vegetatief bestaan. De Luyk-actie van Plas en zijn meer dan twintig assistenten - toegerust met ludieke breekijzers en gespijkerde honkbalknuppels - vond plaats ten behoeve van de eveneens aanwezige huiseigenaar Lüske, die bij die gelegenheid zijn overproductie aan adrenaline aanschouwelijk maakte met het wegwerpen van vuilnisbakken Geüniformeerde wetshandhavers verschenen op hun gemak pas anderhalf uur later bij het pand.

Twee van hen werden binnengelaten en er onstond direct een sfeertje van ouwe jongens krentenbrood. Een van de agenten riep zelfs amicaal tegen een lid van de kernploeg van Plas: Tot zover het verslag van een ooggetuige. Nou zullen er zonder twijfel heel wat Helslootjes in Nederland rondlopen.

Maar gek hè, in dit verband denken we toch meteen terug aan de in onze visie redelijk stevig met mr. Toenbreker verbonden meneer Helsloot uit aflevering Want een ding is zeker: En wordt de laatste jaren steeds maar kleiner. Daarom blijven wij de vinger aan de knekelige pols houden. Nee, dan Patron Capital Partners. Gisteravond toen het kantoor leeg was kroop de baas van die venture capital onderneming, Keith Patron, hoogstpersoonlijk voor zijn beeldpiano en liet ons weten dat er bij de aankoop van Hotel Arts geen Hollanders betrokken waren.

Dus geen Endstra en Hummel. Want dat zijn Hollanders. Als we Keith dus mogen geloven - en why not - hebben Willem en Klaas dus toch de boot gemist. Ondanks het feit, dat ze helemaal gebamzaaid zitten bij de Deutsche Bank en samen menige leuke deal hebben gesloten in het recente verleden. Kennelijk vindt die bank het net als verschillende Nederlandse financiële instellingen niet interessant waar Willem bijvoorbeeld al zijn geld vandaan haalt.

Maar ja, dan kan je ook wel aan de gang blijven. Naar verluidt beschikken de twee Hollandse Geschäftsleute zelfs nog steeds over een ruim krediet bij het Amsterdamse filiaal. En dat krijg je niet zo maar. Gek hè, maar we voelen aan ons Wasser dat daar meer interessant materiaal te vinden is.

Je kan natuurlijk niet net doen of er rond je cliënten Endstra en Hummel nooit iets is gebeurd. Nou heeft deze Grossbank er een handje van om heikele zaken dood te zwijgen.

Zo kwam in naar buiten dat zij voor de Tweede Wereldoorlog al niet erg kieskeurig was bij het financieren van ondernemingen met een afwijkend luchtje. Aanleiding tot die berichten vormde de door de Deutsche Bank geplande overname van de Amerikaanse financiële grootmacht Bankers Trust. Na links en rechts wat met de buidel te hebben geschud kwam het alsnog goed, maar je maakt als deftig instituut toch een behoorlijke potindruk.

Aan die affaire wordt journalistiek nog steeds gesnuffeld. Tuurlijk is dat allemaal onvergelijkbaar met de problematiek rond twee redelijk eenvoudige Amsterdamse vastgoedondernemers.

Maar doodzwijgen helpt dus niet. In november bevestigde de Hoge Raad de uitspraak van het gerechtshof. Siegfried blunderde tegen dat vonnis op wegens de ontkenning van de Holocaust.

De notoire dwarsligger spendeert al jarenlang veel moeite, tijd en geld om de afzichtelijke gebeurtenissen in de Duitse concentratiekampen terug te brengen tot in zijn ogen ware proporties. Volgens Siegfried klinkklare onzin. Naar zijn mening is er geen spoortje van bewijs voor die massamoord. Bovendien hadden die oventjes een veel te kleine capaciteit.

En die zogenaamde ooggetuigen spreken elkaar allemaal tegen. Siegfried komt er nog net niet toe om Auschwitz een voorloper van Grandorado te noemen. Verder trekt hij nog de echtheid van het Dagboek van Anne Frank in twijfel.

Kom op zeg, dat kan ze nooit zelf hebben geschreven. Kortom, Siegfried heeft het er maar druk mee. Hij heeft daar zelfs in Antwerpen een stichting voor in het leven geroepen: Maar door al dit soort activiteiten heeft Siegfried al een paar keer een proces aan zijn historische reet gehad.

En vind voor zoiets maar eens een beetje knappe verdediger. In bovengenoemd proces vond hij die in de persoon van mr. Een pleiter die deel uitmaakt van het voortreffelijke advocatenkantoor van mr. Maar iemand moet het doen. Dat valt niet te ontkennen. Maar er waren meer aanslagen. Vanaf - na het uitzitten van zijn straf wegens de ontvoering van de heren Heineken en Doderer - kreeg Corretje namelijk jaarlijks te maken met aanslagen Inkomstenbelasting en Premie Volksverzekeringen.

En waar ging het helemaal om? Daar kwam een eenvoudig Kamerlid nog gretig zijn bed voor uit, maar Cor stak er bij wijze van spreken een sigaar mee op. Desondanks liet deze de zaak gewoon blauw blauw en zoals wij allen genoegzaam weten accepteert de inspecteur dat uiteindelijk niet en stuurt als het een beetje de moeite waard wordt de FIOD op je af.

Er liepen echter ook nog andere speurneuzen in de omgeving van Van Hout rond. Tegen het einde van werd Van Hout gevat en verhoord. Tijdens een genoeglijk onderonsje vertelde de ondernemer ondermeer dat hij niet zoals alom verondersteld eigenaar was van een alleraardigst assortiment bordelen in Alkmaar maar dat hij een redelijk inkomen genoot uit de handel in van alles, waaronder onroerend goed en En met dat laatste zijn we thuis en kunnen we Cor bijzetten in een galerij met bekende namen.

Zo handelde zijn jonge gabber Robert ter Haak, die een paar dagen na hem het loodje legde als gevolg van de showdown in Amstelveen, in boten. Diens vader Johan ter Haak idem.

Diens onvermoede associé, de Gooise zakenman De Bode, dito. En good old Willem Endstra eveneens zie eerdere afleveringen in deze serie op de site  www. En dan ging het uiteraard niet om sullige pramen die in Giethoorn de toeristen in een toestand van shock and awe brengen, maar luxe en snelle golvenklievers die in hun witte zog heel wat zwarte pecunia van kleur laten verschieten.

Een echte waterrijke Dutch Connection dus. Heuvel in een zaak die was aangespannen door Evert Hingst. De financieel adviseur van John Mieremet en gewaardeerd medewerker van advocatenkantoor A.

De voormalige enforcer van Bruinsma werd op 26 februari voor de deur van dat kantoor op een paar kogels getracteerd net nadat hij een seance met Hingst had gehad.

Volgens Mieremet had zijn financieel adviseur een rol gespeeld bij de enscenering van de schietpartij. Heuvel in augustus van dat jaar in De Telegraaf gepubliceerd. Zonder Hingst te vragen wat die van de uitspraak van zijn cliënt vond. En wat had klager Hingst in zijn positie als geheimdrager dan kunnen zeggen, nietwaar?

Alleen maar dat het niet zo was. In de woelige dagen na de publicatie van het geruchtmakende artikel had de Boulevard-schnabbelaar alsnog een paar maal geprobeerd Hingst aan de lijn te krijgen, maar die was met vakentie. Verdorie, zal je nou altijd zien. Ook het ANP had een poging ondernomen om het standpunt van Hingst of zijn werkgever boven water te trekken.

Dekker, ooit de verdediger van de zo fijnzinnige publicist Siegfried Verbeke zie aflevering 28 van 4 april jl. Op 16 september wierp V. Heuvel olie op de golven in een vervolgartikel. Te laat volgens de klager en onvoldoende.

John had moeten wachten tot Hingst terug was van Bakkum aan Zee of een ander exotisch oord en dan diens eigen reactie moeten publiceren in plaats van die van zijn advocaat mr.

Het was allemaal niet comme il faut en dat vond de Raad van de Journalistiek ook. Die heeft nu gevraagd aan John om dat oordeel in zijn krant te zetten. Prachtig hoor deze ethische hoogstandjes. Het hoort erbij zeggen ze. Wij hadden liever gezien dat V. Heuvel de door hem opgetekende nog zwaardere beschuldigingen van Mieremet aan het adres van Hingst en diens kantoor in de openbaarheid bracht. Maar John, als dat een beetje bezwaarlijk is Tot die cliëntèle behoorden ook de erven van de beginjaren negentig ruw overleden Klaas Bruinsma.

De heren Klepper, Mieremet en Femer om eens iets te noemen. Dankzij René Coltof, chef buitenland van Endstra’s onderneming, weten we dat tegen het einde van de vorige eeuw een zakelijke connectie onstond tussen de toch al van spaghetti houdende Willem en de gebroeders Berlusconi, ofwel de Italiaanse mafia zie het kleine maar fijne serietje "Hahaha" van december vorig jaar en eerdere afleveringen van deze serie op follow up.

De nieuwe combinatie ging driftig aan de slag met vakantieprojecten op Sardinië en bij de Noorditaliaanse meren. Of dat allemaal de volle instemming genoot van de erven Bruinsma, machtige lieden in Willem’s schaduwkabinet, valt te betwijfelen. Per saldo had de mafia zijn entree gemaakt in Willem’s entourage en zoiets gaat niet ongemerkt voorbij.

Half september had Endstra traditiegetrouw een tafeltje besteld bij het gala ten behoeve van een Nederlandse organisatie die geld inzamelt voor de Flyin’Doctors. Door scharrelaar Flip Kerkhoven dat jaar georganiseerd in Monaco. Als hoofdsponsor van het kleurrijke gebeuren trad Chris Thunnessen op. Een vastgoedondernemer met belangen in de softdrugssector zie de serie "Schimmen achter Pim" in followup en warme gevoelens voor de Amerikaanse zangeres Shirley "Goldfinger" Bassey, die voor de aanwezigen op het gala van Monaco een spetterend optreden verzorgde.

Onder die aanwezigen bevond zich overigens ook Margarita de Bourbon de Parme die toen al door snuffelaars van het Koninklijk Kabinet en wellicht een "mannetje" van Prins Bernhard in de kieren werd gehouden wegens haar relatie met Edwin de Roy van Zuijdewijn. Volgens een hardnekkige anecdote die door Quote recentelijk aan het papier is toevertrouwd heeft Endstra dat allemaal niet mee kunnen maken.

Hij moest plotseling voor dringende zaken naar Amerika. Waar of niet waar, zijn tafeltje bleef niet onbezet. Sam Klepper en John Mieremet en Femer? En die wilden dat wel laten weten ook. Ze werden zelfs zo luidruchtig dat Klaas Hummel, Willem’s zakenpartner die met zijn gezelschap aan een tafeltje daarnaast was aangeschoven, de heren vriendelijk edoch nadrukkelijk verzocht om op te zouten.

Hummel kreeg als beloning voor zijn staaltje heldenmoed de belofte van de heren los dat hij spoedig een enkeltje naar boven tegemoet kon zien. Organisator Kerkhoven zei later wel het verhaal te kennen, maar door de drukte niks van het voorval te hebben gemerkt. Als het verhaal waar is - en waarom niet? In wezen dus een breuk in de Amsterdamse omerta. Begin oktober , een paar weken na het gala, sneuvelde Jan Femer. Twee weken daarna Sam Klepper. Een wat late poging om Mieremet, die zijn geld van Endstra terug wilde hebben, hun lot te laten delen februari mislukte ternauwernood.

Tussen de overlijdensberichten van Klepper in De Telegraaf stond het door ons al eerder gememoreerde anonieme exemplaar: Toegegeven, dit is een theorie.

Maar misschien wel zo valide als het oeverloze gelul dat de ruiming van de erven Bruinsma het gevolg was van een ripdeal uit het verre verleden. De planning van de aanslag op OvJ Koos Plooij door twee ingehuurde Albanezen die volgens eerdere berichten dankzij voorkennis bij Justitie was voorkomen, zou zijn verzorgd door de in Indonesië geboren Greg Remmers.

Een vijftiger die al lang in het Amsterdamse wereldje rondbanjert en blijkbaar goed heeft geboerd getuige zijn verschillende luxueuze panden in Diemen en Marbella.

Greg is in juni van dit jaar aangehouden nadat een van zijn Joegoslavische gabbers, Alexander “ Acika ” Bulatovic, in de PC Hooftstraat op 16 mei -zittend in een comfortabele voiture van de zo innig metde LPF verbonden Mercedes-dealer John van Dijk- een te hoog loodgehalte had opgelopen en was overleden.

Aanleiding tot die schietpartij in de oh zo deftige winkelstraat waar sterren uit verschillende werelden hun outfit aanschaffen, was de leverantie van 44 kilo amfetamine aan een Brits-Joegoslavische vakgenoot. Het spul was niet van de kwaliteit die men in de PC Hooft mocht verwachten en er onstond hommeles met gewelddadige afloop.

Remmers had nog meer pech dit jaar. In januari werd Fred Ros aangehouden toen hij bij het laven van zijn auto bij een tankstation de motor vrolijk had laten doordraaien. Zijn karretje bleek op naam te staan van Greg Remmers en in het interieur ervan werd een wapen aangetroffen. In dit geval dus Fred Ros. Die woning bevond zich in Vinkenveen en daar vonden de platte petten een voorraad wapens die voldoende was voor het uitroeien van de hele Nederlandse wildstand, zowel dierlijk als menselijk.

Die wapens zouden voor een deel uit dezelfde serie afkomstig zijn als de blaffers die gebruikt zijn bij de ruiming in de Amsterdamse onderwereld van de afgelopen jaren. Het huisje van Ros bleek het eigendom van de rondborstige actrice en presentatrice Katja Schuurman. Katja liet naar aanleiding van het gekrakeel dat toen ontstond onmiddellijk weten dat ze buitengwoon shocked was, maar dat zij niet had geweten dat haar huurder een onverlaat was.

Zij had de verhuur namelijk overgelaten aan een gerespecteerde makelaar en daarmee was voor haar de kous af geweest. Maar was ie dat ook? En wie trekt daar aan de touwtjes?

Maar dat wist Katja natuurlijk ook niet. Die was effe bezig met het verorberen van een paar oesters of zo. Kan nog leuk worden allemaal. Daar kwam justitie achter bij een inval op 3 juni van dit jaar in een ander bedrijfspand van Greg Remmers op de Daalderweg in Zaandam. Uit de aangetroffen documentatie bleek dat er ook een Smart Verzekeringen BV bestond. May the force be with you als je van plan bent je hebben en houden bij een bedrijfje als dit te verzekeren.

Dat wil uiteraard niet zeggen dat de dekking niet keurig verzorgd zou zijn. Zozou de Spaanse politie al weer geruime tijd geleden in het optrekje van Greg in Marbella op krachtdadige wijze geprobeerd hebben een kluis op te sporen die ergens onder een vloeroppervlak verborgen zou zijn.

Daar zouden een paar leuke snuisterijen van ons staatshoofd zijn verborgen, die waren ontvreemd uit een niet al te best beveiligde auto tijdens een vakantie van hare majesteit.

De kluis werd niet gevonden en de politie vertrok onverrichterzake bureauwaarts. Sterke geruchten willen dat de petten er een meterje naast hadden gezeten en dat in de kluis inderdaad de juwelen waren verborgen. Hoe dit ook verder zij, we keren terug naar de amfetaminedeal uit de vorige aflevering.

Bij die transactie was volgens Justitie niet alleen de in de PC Hooftstraat gesneuvelde “Acika” Bulatovic betrokken maar ook diens landgenoot Srdjan Miranovic.

Een goeie kennis van een ander lid van deze Joegoslavische belangenvereniging: En laat die nou volgens Justitie lekker bezig zijn geweest met het in elkaar hangen van een bevrijdingsactie van de als leider van de “Joego’s” bestempelde Joca Jocic. Geen eenvoudig kunstje omdat die al ruim een jaar niet in zo maar een petoet zit maar in de EBI in Vught. De nor met het hoogst denkbare repressieve regime in Nederland. En de zwaarste bewaking.

Van uitvoering van de actie kwam niks, omdat Justitie er begin dit jaar de lucht van kreeg. Er kwam direct een onderzoek op gang, waarbij ook de naam van Greg viel.

En of dat nog niet genoeg was zou bij het fanatiek doorsnuffelen van Jocic’ cel een telefoonnummer zijn gevonden. Dat van “de zuster van een bekende actrice”. Nee, we zeggen niks. Maar u hoort ons denken.

De Gooise zakenman die tientallen miljoenen aan leningen wist los te peuteren bij de Rabo-bank in Eemnes zonder dat daar fatsoenlijke zekerheden tegenover stonden. We trokken toen boven water dat Jaap connecties onderhield met Johan ter Haak. Een ondernemer uit het Endstra-circuit die zich ondermeer bezighield met het witwassen van revenuën uit de roesmiddelenhandel. Dat deed het vermoeden rijzen dat ook De Bode zich onledig had gehouden met deze avontuurlijke vorm van huisvlijt.

En dat Rabo-directeur Rob Wijnmaalen, die Jaap’senthousiasme voor snelle auto’s en strakke pakken deelde, minimaal daarvan geweten moet hebben. Om maar te zwijgen over de Raad van Toezicht van de boerenbank. Na de dood van Wijnmaalen bij een merkwaardig auto-ongeluk in november spatte de Bode-bel uiteen en zat de Rabo met de zelfgekweekte peren. Maar daar blijft het niet bij. Zo’n tien à vijftien grote jongens uit het bedrijfsleven die zich tot nu toe redelijk koest hebben gehouden zouden zich namelijk hogelijk belazerd voelen door de Rabo en van plan zijn een schadeclaimpje bij de bank te deponeren.

En dan niet op de manier van iedereen voor zich en God voor ons allen. Maar op de Amerikaanse manier, compleet met een claims commission en een batterij gespecialiseerde befboys. Een novum in Nederland, dus de Rabo kan zijn borst en wellicht zelfs zijn buik nat maken.

Wij houden wel van wat gespetter en daarom adviseren wij u nog maar weer eens: Nog verbazender is dat de Rabo blijkbaar niet de behoefte voelde om De Bode juridisch aan te vatten toen eind het aantal gaten in diens zakelijke bouwsel een vergelijking met dat van de Sacrada Familia moeiteloos doorstond.

Zou de bank inderdaad boter op het hoofd hebben, zoals her en der wordt gesuggereerd? De vraag is toch al waarom De Bode zulke hoge leningen aanging. De prijs vanhet onroerendgoed dat hij ermee aanschafte lag strikt genomen een stuk lager. Strikt genomen wel ja.

Maar de taxaties die werden gehanteerd om die hoge leningen te rechtvaardigen lagen ver boven de marktwaarde. En ze werden verzorgd door een makelaarskantoor uit Arnhem: Nou is vergissen menselijk dus wij stuurden deze experts de volgende e-mail: Tijdens dat onderzoek is ons ter ore gekomen dat u voor deze Gooise zakenman taxaties heeft verricht bij de aankoop van onroerendgoed. Die taxaties zouden bij herhaling aanzienlijk te hoog zijn geweest. Daardoor is bij mensen met enige expertise op dit terrein de indruk ontstaan dat zij een onderdeel vormen van een witwasconstructie.

Zou u die visie van commentaar kunnen voorzien? Voordat wij wellicht in onze artikelenserie “Octopussy” tot verkeerde interpretaties komen ”. Later nog gevolgd door het addendum: Want beleefd zijn we altijd Dat wil zeggen, een mailtje van meneer Westra. In antwoord op onze vragen uit de vorige aflevering.

Deze taxaties zijn altijd marktconform uitgevoerd en uitgewerkt. Er is bij ons nooit de indruk gewekt dat De Bode Vastgoed op welke wijze dan ookbetrokken zou zijn bij welke constructie dan ook. Hoe meer je vangt voor een object, hoe beter het is. En dan is de prijs meteen marktconform. Zover hebben we het wel begrepen.

Want dan veranderen termen als “ enkele " en ” diverse ” al gauw in “ heel wat ” of “ een massa ”. Maar dat vragen we meneer Westra nog wel even. Zoals gezegd hebben wij signalen opgevangen dat een flink aantal tot nu toe zwijgzame gedupeerden de keurig gecoiffeerde hoofden bij elkaar heeft gestoken om de Rabo te verrassen met het gerammel van een enorme collectebus.

Dat bracht ons ertoe om ook het hoofdbestuur van de bank eens te benaderen met een mail. In de hoopdat het ons duidelijk kan maken hoe het nou zat met de zaak-Eemnes en dat ook andere gedupeerden naar aanleiding van ons krijgshaftig optreden het zwaard zullen aangorden.

Naïef als wij zijn in dit soort gevallen zonden wij het volgende briefje aan persvoorlichter Dost: Allereerst uiteraard de buitengewoon hoge leningen die Rabo-directeur Wijnmalen verstrekte aan de Gooise zakenman Jaap de Bode.

De leiding in Utrecht zou daar niet gelukkig mee zijn geweest maar zou niet hebben kunnen ingrijpen door de gedecentraliseerde organisatievorm van de bank. Pas nadat de heer Wijnmaalen overleden was ontstond blijkbaar wel een gelegenheid tot ingrijpen. Dat betekende overigens niet dat de bank de heer De Bode juridisch liet vervolgen. Opmerkelijk, vooral gezien het feit dat de heer De Bode behoorde tot het galactische stelsel van Willem Endstra, ”de bankier van de onderwereld”. Ten behoeve van onze serie "Octopussy" op onze met name door de Nederlandse pers geraadpleegde websites zouden wij graag van het hoofdbestuur antwoord willen hebben op de volgende vragen: Er zitten een paar addertjes onder het gazon.

Maar die hebben we gevraagd nog even onder de zoden te blijven. Tot we antwoord hebben van het hoofdbestuur. Toenbreker, op het imposante adres Keizersgracht te Amsterdam. Dat mede dankzij de niet geringe inbreng van mr. Dekker in de loop der jaren zo’n illustere klantenkring had opgebouwd.

Er kwamen respectievelijk de namen voorbij van de heren Mieremet, Kok, Helsloot, Hillis, de ons te vroeg ontvallen Lüske en de Belgische filosoof van de koude grond Verbeke. Om eens wat te noemen. Maar de schoorsteen moet roken en iedereen heeft recht op juridische bijstand. Deze onopvallende inwoner van het rustieke ‘tGooi beheerde het onroerendgoed van Dominee Bruinsma al toen deze op de woelige baren nog zo idyllisch aan het morrelen was aan onze prinses Mabel i. Daar kwam geen wijziging in toen Klaas nolens volens van het tijdelijke naar het eeuwige zeilde in de slagschaduw van het Amsterdamse Hilton.

Ook de stijl van beheer veranderde niet. Zo is het onderhoud van de huurpanden waaruit de nalatenschap voor een deel bestaat niet om naar huis te schrijven. Maar klagen daarover is in dit geval een equivalent voor het vragen om repercussies.

Niettemin raapte in het nog redelijk recente verleden een huurder twee kilo moed bij elkaar en trok Lavrijsen’s firma voor de kadi wegens achterstallig onderhoud.

Hij won de zaak met evenveel vlag als wimpel. De tegenpartij werd door de rechter gesommeerd de boel op orde te brengen met een vette maximum dwangsom als stok achter de huisdeur. Maar Lavrijsen lag daar blijkbaar geen moment van te woelen.

In de ogen van de huurder gebeurde er in de periode na de uitspraak eigenlijk net niks en dus eiste hij op een kwaad moment die dwangsom op. Sindsdien zag hij zich genoodzaakt om al driemaal aangifte te doen wegens bedreiging met de dood, huisvredebreuk en andere gezellige vondsten uit dit zo vertrouwde arsenaal.

De huurder heeft inmiddels te horen gekregen dat de huisbaas schijt heeft aan de politie en het gratis advies gekregen voortaan goed om zich heen te kijken. Die bleek echter in het bezit van een paar flinke ballen want hij heeft inmiddels contact opgenomen met het consumenten-programma De Woonbrigade van RTL 4 om de affaire eens flink in het zonlicht te zetten.

Zo zie je maar, hoe moeilijk het is om ingewortelde tradities uit te bannen. Zo ontvingen wij van een trouwe lezer het bericht dat Mirko Vukmirovic sedert vorige week niet meer tot de levenden behoort. Hij zou tegen acht kogels aan zijn gelopen in het zuiden van Spanje. Eerste noch tweede hulp mocht nog baten. En tevens tot de kennissenkring van de heren Srdjan Miranovic en “ Acika ” Bulatovic, die in mei van dit jaar op lood werden getracteerd in de gerenommeerde Amsterdamse PC Hooftstraat.

Delaatste streek daarbij voorgoed de vlag. De aanslag zou het logische vervolg zijn van het nodige gesteggel over de leverantie van 44 kilo amfetamine van dubieuze kwaliteit aan een Brits-Joegoslavische collega-ondernemer.

Dit hele gezelschap uit het gebied dat geheel conform de planning van Freddie Heineken door de NAVO kortgeleden etnisch is herverdeeld zou weer een coöperatieve band hebben met Greg Remmers.

De man die landelijke bekendheid kreeg dankzij Katja Schuurman en op het ogenblik zijn tijd verbeidt in de petoet tot hij weer terug kan keren naar zijn optrekje in Marbella. Voor wie dit allemaal duistere taal is: Sterkte nog en stay tuned. Nou ging het niet om zomaar iemand. Konstantin Dimitrov-Samokovetsa werd in zijn vaderland beschouwd als een van de topjongens uit het avontuurlijk circuit, die zich bezighield met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan via Turkije naar West-Europa.

Daarbij schijnt hij zo onverstandig te zijn geweest om op de tenen te gaan staan van een stel Russische mafiosi. Die gaven vervolgens het groene licht gaven voor zijn deportatienaar de eeuwige gulag. De uitvoerder van de klus zou een Nederlander zijn uit de drugssfeer. Nou gaan wij daar niet steil van achterover. We hebben al eerder gemeld dat de retail van de weer rijkelijk op gang gekomen hero-leveranties uit Afghanistan voor het grootste deel via Nederland verloopt. Het besluit daartoe zou nog niet zo heel lang geleden in Londen zijn genomen tussen een nog vrij jonge Nederlandse ondernemer en vertegenwoordigers van Ayub Afridi.

De Pakistaanse top-dealer die eind op zijn troon in het noorden van Pakistan terugkeerde met de assistentie van de CIA. Wellicht past de moord op Konstantin ook nog in het plaatje van een arrestatie die op 20 juni van het vorig jaar in Bulgarije plaatsgreep. Die van de Servische kingpin Joca Jocic. Wellicht vernemen we dat nog uit politiekringen. Want volgens berichten uit de Bulgaarse pers zouden er innige contacten bestaan tussen de Nederlandse speurneuzen en hun Bulgaarse collega’s.

Een combinatie van yoghurt en snert, maar wie weet komt er toch nog iets moois uit. Mochten wij iets horen, dan hoort u het ook. In de vorige aflevering suggereerden we dat het nogal abrupte overlijden van Konstantin Dimitrov alias Samokovetsa mogelijk ook te maken had met de arrestatie van de momenteel in Vught verblijvende Joca Jocic.

De zeker al vijftien jaar in het Amsterdamse wereldje rondstruinende handelaar in drugs, wapens en aanverwante snuisterijen, die met name eind jaren negentig ook in Sofia een alleraardigste reputatie had opgebouwd in de lokale groothandel.

En dat bleek juist. Net als in Mokum waart in de Bulgaarse hoofdstad de laatste jaren een wat mager uitgevallen heer met een zeisrond die een speciaal kijkje lijkt te hebben op avontuurlijke lieden.

Aanleiding daartoe lijkt het “ rippen ” van een door de firma Jocic geïmporteerd partijtje cocaïne van kilo. Een van de heren die verantwoordelijk werd gehouden voor deze kwalijke grap vond zijn voortijdig einde in de Caraïben.

Hij vormde jarenlang de liaison tussen het team van Joca’s onderneming en Bulgaarse retailers. Maar ook in de rijen van die laatsten werd vervolgens flink geschoffeld. Want rippen is geen geintje meer. Naar aanleiding van dit onwelvoeglijke optreden werd de Serviër Nenad Milenkovic gearresteerd.

De veronderstelde plaatsvervanger van Joca in Sofia bij langdurige afwezigheid. En laat Nenad nou warme zakelijke banden onderhouden met de vorige week op de Dam neergezegen Dimitrov.

Zoals eerder vermeld hield Konstantin zich de laatste tijd bezig met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan. Daarbij zou hij niet erg in het putje zijn gevallen van Russische belanghebbenden en dat zou de reden zijn geweest voor zijn ruwe, voortijdige heengaan.

Het gaat per saldo om de revenuën en dan gaat geen Zwarte Zee te hoog. De twijfel schiet echter in je hamstrings als je weet dat veertig procent van de inkomsten verdwijnt in de zakken van Bulgaarse en Servische politici en vrienden binnen het ambtelijk apparaat. Waaronder opsporingssnuffelaars en gebefte. Goed, dan gaat het in veler ogen om wat duistere landen waar corruptie haast lijkt te zijn uitgevonden.

Maar wie beseft dat Nederland een van de centra is van de wereldhandel in roesmiddelen moet wel tot de conclusie komen dat ook achter de duinen flinke commissies en donaties hun weg vonden naar onvermoede zakken. En dat het opvoeren van Russische opdrachtgevers bij de dood van Dimitrov wellicht wat kort door de bocht is. Volgens Justitie had Richard in 85 gevallen buiten de ziekenhuispot gepist. Zo zou hij als CEO van HealthSouth, een onderneming uit de private sector van de gezondheidszorg, via fantasierijk boekhouden en andere frauduleuze kunstjes de bedrijfsresultaten hebben opgekrikt ten faveure van de koers op Wall Street.

Voor een totaal van 2,7 miljard dollar. Aan de hand van die opgesexte bedrijfsresultaten inden Scrushy en 15 andere vindingrijke luitjes uit de top van het bedrijf jarenlang extra vette bonussen enandere gerelateerde lekkernijen. Inmiddels heeft de hele meute bekend in een poging om al te zware gevangenisstraffen en boetes te voorkomen. Behalve de in voorarrest zittende Scrushy. Die geeft de anderen de schuld en zegt dat ie nergens van af weet.

Zo’n CEO zal je hebben. Maar er was meer. Volgens de Amerikaanse justitie heeft HealthSouth zich ook massief beziggehouden met het belazeren van verzekeringsmaatschappijen en het witwassen van zwarte gelden.

Bij dat laatste is dan meteen de vraag aan de orde: Het mega-proces tegen Scrushy en zijn trawanten zal zonder twijfel weer de nodige shit opleveren.

Of daarbij ook de Nederlandse link aan de orde komt is de vraag. Maar die is er wel degelijk. Met name op het gebied van sportbegeleiding. Een buitengewoon profijtelijk initiatief van Jim Clark. Een high-tech goeroe wiens kassabel al eerder heftig rinkelde bij het opzetten van Silicon Graphics en Netscape.

Of en in hoeverre Scushy’s financiële manipulaties zich uitstrekten tot Healtheon is nog in het duister gehuld. Maar dat Jim Clark af en toe een kromme schaats rijdt moge blijken uit het feit dat hij op 31 maart een bedragjevan Baasje daarvan was een Nederlander met een naar WC-eend geurende reputatie: Een in als Abdelhadi Haddou in Marokko geboren zakenman die zich tegenwoordig liever bedient van de naam Haddou-Levi en af en toe zelfs met een Israëlisch paspoort wappert.

Haddi was pas sinds eind jaren tachtig als zelfstandig zakenman actief. Zowel in Nederland als België. Ondernemingen die zich voornamelijk bezighielden met de handel in computerapparatuur.

De bedrijfsresultaten waren niet om euforisch van te worden en het hele boeltje ging dan ook in augustus naar de kelder. Een spoor van ongedekte cheques achter zich latend. De officieel in de Haagse Paleisstraat gevestigde dochter Bicom BV ook wel Levida Computer Brokers bleef nog net drijvende maar streek in januari uiteindelijk ook de vlag. Die treurige ontwikkeling zal een bekende Nederlander wiens naam onlosmakelijk verbonden is aan de opkomst en neergang van het roemruchte Barretje Hilton weinig deugd hebben gedaan.

Maar meer daarover in onze volgende aflevering. Dat ze zich niet kon verenigen met de heersende moraal binnen het bedrijf. En dat volgens haar bij verschillende luitjes uit de top van het bedrijf het gevoel voor mijn en dijn nogal was vervaagd. Dat had ze dan al gauw in het snotje want haar verblijf binnen het door wizzkid en Barretje Hilton-habitué Willem Smit opgezette automatiseringsbedrijf had precies vier maanden geduurd.

Voorbeelden van wat er nou precies mis was gaf mevrouw van Smit tot Peperniet. En niemand van de achterblijvers bij Newtron -onder wie prominente figuren als kindervriend Frits Salomonson, beurs- en Yab Yumtijger Adri Strating en Wolknotje Nina Brink- voelde zich blijkbaar aangesproken. Maar een van dingen die bij Neel enige bevreemding zal hebben gewekt was wellicht de lening van Een bedragje dat notabene naar de privé-rekening van de Marokkaanse ondernemer werd overgemaakt en dat in ijle lucht bleek te zijn opgegaan toen zijn Levidata in naar de Filistijnen ging.

Wat de leiding van Newtron heeft bewogen om onze Haddi zo warm in te pakken is net zo mistig als het verblijf van Sigourney Weaver tussen een koppel gorilla’s. Was het op basis van persoonlijke vriendschap tussen Willem en Haddi?

Of lag er iets aan ten grondslag dat het daglicht niet helemaal kon verdragen? Want zakelijk leek Haddi op een kameel met Friese doorlopers. Zeker in vergelijking met de kanonnen die zich in Newtron hadden verzameld. En de vraag of Newtron cq. Nou toch maar effe Nijenrode bellen. Misschien weet Neel het. Een groothandel in computers en computeronderdelen die als het zo uitkwam ook wel eens gebruikmaakte van de namen Levida Computer Brokers of gewoon Haddu-Levi Management.

Nou was het adres Paleisstraat 2 alleen maar een papieren facade. Bicom opereerde in werkelijkheid vanaf Stadhouderskade 14 E in Amsterdam. En laat daar nou ook een filiaal van de Depfabank geregistreerd staan. Nadat zijn onderneming Bicomin januari was vergaan richtte Haddou-Levi heel lollig op 1 april het interim-management bureau Transaction Rosmalen op dat hem direct detacheerde bij Manudax Nederland BV.

Ook al geen bedrijf dat je een Middellandse Zee-gevoel geeft. Datzelfde lot was ook Manudax beschoren. Op 26 juli was het einde oefening en drie dagen daarna liet Haddi ook zijn Transaction Rosmalen uit de boeken schrappen. Dat wil niet zeggen dat hij meteen veroordeeld was tot het hoeden van kleinvee of het klieven van gevogelte. Ja, dezelfde Willem Smit van Newtron, dat een paar jaar daarvoor zo grootmoedig Haddi Zo op het oog wat merkwaardig, maar Allah’s wegen zijn ondoorgrondelijk.

Net als die van Haddi, die op 31 oktober al weer afscheid nam van Systemhouse. Op zoek naar nieuwe avonturen. April vorig jaar hebben wij ook al eens de degens gekruist met het filiaal aan de Amsterdamse Herengracht. Wij stonden wel met onze degen te zwaaien, maar de bank deed niks terug. Zelfs niet toen we wezen op haar beroerde rol in de Tweede Wereldoorlog. Onze nieuwsgierigheid ging toen uit naar de zakelijke connecties tussen de bank en de twee Amsterdamse vastgoedondernemers Endstra en Hummel.

En omdat we over verse takken beschikken om dat vuurtje weer eens op te stoken wenddenwij ons vanochtend ondanks onze teleurstellende ervaringen opnieuw tot de jongens en meisjes aan de Herengracht. Ditmaal tot Jan Treuren, het hoofd van de afdeling Product en Cliëntenmanagement. Dus als een het moet weten is het Jan wel. Wij zonden het volgende mailtje: Daarnaast is een uitstekend contact ontstaan met verschillende onderzoekjournalisten en bij gelegenheid werken wij prettig samen.

Ten behoeve van een van hen sonderen wij nu naar de juistheid van nieuwe informatie rond de hier en daar als omstreden geldende Amsterdamse vastgoedondernemers Endstra en Hummel. Beide heren zouden in het verleden tot uw vaste cliëntèle hebben behoord. Nu zouden wij het volgende van u willen weten: Is het juist dat die zakelijke band met een van hen cq. Is het juist dat een van hen voor honderd miljoen bij u in het krijt staat? Is het juist dat u een invorderingsprocedure bent gestart ten behoeve van een Duitse financiële instelling bij wie een van hen een schuld heeft uitstaan die hij niet heeft kunnen of willen vereffenen?

Is het hoofdkantoor in Frankfurt am Main van deze nieuwe ontwikkelingen op de hoogte? En nu maar kijken of Jan in de paraplubak zijn degen kan vinden.

Op 31 maart had deze toch als uiterst bijdehand bekendstaande internet-visionair om de een of andere duistere reden Kennelijk zonder due diligence want op dat tijdstip was al een flink aantal ondernemingen van Haddi gecrasht. Toen het op terugbetalen aankwam deed deze zijn reputatie eer aan en noodzaakte Clark om in Nederland een juridische procedure te starten. Ondertussen had Haddi blijkbaar gebruikgemaaktvan het feit dat hij een zakelijke relatie onderhield met Clark persoonlijk.

In de zomer van sloot hij namelijk met een aantal welgestelde Nederlanders een Stock Option Agreement waarbij werd overeengekomen dat in totaal zo’n 9 tonnetjes zouden worden gestoken in nieuwe aandelen Healtheon Corporation, waarvan de emissie ophanden zou zijn.

En toen even niemand keek hevelde onze schuifelaar vervolgens als een Barney-speer Naar alle waarschijnlijkheid om een gedeelte van de uitstaande schuld te delgen. Want van de emissie kwam geen talon terecht en in september van datzelfde jaar verzochten de gretige beleggers om terugbetaling van hun inleg.

De eieren keerden niet terug op het nest. En er volgde logischerwijs een beslaglegging op de tegoeden van Label Beever BV.

Christine Kroonenberg, de voluptueuze weduwe van de ons in ontvallen o. Zonder haar lotgenoten daarvan op de hoogte te stellen zette zij een deal met Haddi op om zo in ieder geval haar volledige investering van 4 ton terug te veroveren. Maar zij was niet de enige die na de beslaglegging stiekem de strop wilde afwentelen. Poet in de vorm van een effectenportefeuille ter waarde van 8 ton.

Ook de andere schuldeisers gingen tot beslag over. En Christine moet dat met lede ogen hebben aangezien. Ze besloot tot maatregelen over te gaan. Als Haddi voor één december van dat jaar de vier ton niet had terugbetaald dan verwierf La Kroonenberg een volmacht om de effectenportefeuille te verpatsen tot dat bedrag.

En om elke verdere kunstgreep van de kant van Haddi voor te zijn kreeg zij ook een pandrecht op die portefeuille. Dat daarmee de andere schuldeisers buitenspel kwamen te staan was blijkbaar niet interessant. Maar die trokken het odd couple vrijwel direct voor de kadi en wonnen het kortgeding.

De deal werd daarmee uit de boeken geschrapt. Iedereen in zak en as? Nou, Haddi in ieder geval niet. De Triple A-Rabo had namelijk na de beslaglegging de kraan van Label Beever gewoon open laten staan en Haddi maakte daar met zijn credit card vrolijk gebruik van. Onder meer voor copieuze braspartijen in prijzige restaurants. Maar de Rabo ging ook op andere fronten haar bankboekje te buiten. Zo trok zij na de beslaglegging een schuld van Je zal zo’n bank hebben.

Inmiddels koerste Haddi op zijn zoveelste faillissement af. Maar dat maakte weinig indruk, zoals later zou blijken. En dan weten we over het algemeen meteen hoe de driekleur erbij hangt. Verder vonden de onderzoekers het typisch dat het telefoonnummer van het in de Amsterdamse Vossiusstraat gevestigde Label Beever zoals dat officieel was geregistreerd bij de KvK Eenonderneming die was gevestigd op Concertgebouwplein 5, eveneens onder toezicht stond van eerder genoemde NV op Curacao en vermoedelijk deel uitmaakte van de stal van Willem Smit.

Haddou zou bij Altaville als interimmanager zijn opgetreden en na zijn voortijdig vertrek een chaos hebben achtergelaten. Dat zou de oorzaak zijn geweest voor kruiend ijs in de relatie tussen Willem en Haddi. Beiden behoorden tot de toffe jongens-cliëntèle van café Lexington aan de Willemsparkweg. Min of meer een voortzetting van het roemruchte barretje Hilton waar luitjes uit de onder- en bovenwereld jarenlang zo geanimeerd de toestand van de wereld met elkaar bespraken.

En andere leuke dingen voor de mensen. Haddi stond in Lexington bekend als “ de vrouwenhandelaar ”. Nee, geen pooier of zo. Gewoon, hij leverde aan geïnteresseerde kennissen die af en toe wel eens wat van spijs wilde veranderen “ veilige ” dames. Meestal getrouwde specimen, zodat het gevaar van het oplopen van allerlei venerisch ongemak zo goed als geheel werd geëlimineerd.

Een oud-directeur van ING-dochter MKB die daar ooit zonder een bos bloemen en een zoen van de secretaresse vertrokken is en zich vervolgens als zelfstandige ondernemer heeft ontpopt. Niet altijd met succes.

Een it-bedrijf dat in december jl. Drie jaar geleden zou het bedrijf namelijk nog 4,5 miljoen Pond waard zijn geweest. Een paar maanden geleden zou dat kapitaal echter door allerlei listige manipulaties tot Uiteraard gingen aan de publicaties een maandenlange stroom van chicanes vooraf.

Van bestuurszijde werd door middel van zalvende brieven aan de dames en heren investeerders geprobeerd olie op de steeds krachtiger aanrollende golven te gooien.

Een van de mensen die zich met deze sussende schrijfsels bezighield was De come-back kid van de Amsterdamse scène. We zullen zeker nog van hem horen. De befboys hebben het vermoeden dat dat bedragje in wezen toebehoort aan een rekel die zich bezighoudt met de handel in verdovende cq. Heel wat minder dan meneer Mieremet ooit claimde, maar toch altijd wel meer dan maandelijks wordt bijgeschreven op de bank- of girorekening van een gemiddelde schrobber. Als dat jarenlange gechicaneer van Justitie en de weerslag daarvan in de pers al indruk maakt op Willem is dat nietof nauwelijks te merken.

En is blijkbaar ook geen reden voor zijn zakenrelaties om zich voorzichtig uit zijn nabijheid te verwijderen. Niet al teveel in het zicht van het vulgus, want daar krijg je alleen maar gezijk van. Het gaat om business.

Werd er bij bovengenoemde gelegenheid wat geneuzeld over de problematiek rond het Confectiecentrum of werd er iets voorgekookt? Wij hopen in de nabije toekomst daarover iets meer aan de weet te komen. En dan daarover een artikeltje te schrijven in een knus hoekje van hotel Meridien.

Dat de ING Real Estate in voor een bedragje van 1 miljard euro aan vastgoed geruisloos van de hand heeft gedaan. Om het evenwicht in de portefeuille te herstellen. Vooral dat woord geruisloos sprong ons in het oog gezien het sneaky hapje in Méridien.

Na operatief ingrijpen konden we verder lezen. En toen zagen we toch iets eigenaardigs. De operatie wasuitgevoerd naar aanleiding van een besluit van de raad van bestuur van de ING om de voorraad van 6 miljard euro naar 4 miljard euro terug te brengen.

Nou zijn wij erkende oenen waar het rekensommen betreft, maar we nemen toch maar aan dat 6 – 1 ook bij de ING nog steeds 5 is.

Wat is er dan geruisloos met dat andere miljard gebeurd? Nou, Jan heeft niet alles verkocht maar ook het nodige ondergebracht in een nieuw inelkaar gefrutseld fonds waar ook andere beleggers in kunnen meeparticiperen.

Nou willen we niks suggereren maar “ onderwereldbankier ” Willem E. Dus een interessante partner voor Jan D. Zo krijgt een onschuldige tête-à-tête plotseling een alleraardigst perspectief. En bovendien wil het zogenaamde beëindigen van bovenstaande operatie niet zeggen dat ING Real Estate de komende tijd niks meer zou willen afstoten. Of inmiddels iets afgestoten heeft waarvan de effectuering nog wat tijd vergt.

Wij houden beide ogen wijd open. En mochten wij iets interessants tegenkomen dan melden wij dat meteen. Wat zeiden we gisteren? En wat staat er vanochtend op de site van PropertyNL? Jan Doets heeft het Kurhaus van de hand gedaan. Voor een prikkie van tussen de 40 en 50 miljoen euro.

Zat Jan toen niet? Omdat Jan toen zat te smikkelen met Willem in Hotel Méridien wil dat natuurlijkniet zeggen dat die laatste stiekempjes achter bovenstaande deal zit. Oké, Willem rommelt graag met Duitse banken, maar dat is geen bewijs dat Jan tussen een paar gangen door op een listige manier het Kurhaus aan Willem heeft verkwanseld. Om lullige publiciteit te ontlopen. Dus vooralsnog moeten we afhaken, maar we hebben de wekker gezet. En we zijn meteen weer klaar wakker.

Nog voor de wekker uit. Dat heeft het blaadje van “ de Big ”, Jort en tot voor kort Saddam Hussein gedestilleerd uit geruchten die rondzingen in de vastgoedwereld. Bij die deal trad overigens de Duitse HSH Nordbank niet als koper op - zoals wij gisteren abusievelijk meldden - maar als financier van de koper. Maar hé, deze materie is ons ook maar komen aanwaaien.

Volgens Jan wil de echte koper zijn naam niet in de publiciteit zien. Kijk, dat is nou precies de reden waarom zulke lullige geruchten de kop opsteken. Een beetje kinderachtig, Janus. Want je weet ook wel dat die natuurlijk een keer naar buiten komt.

En dan kunnen we alsnog zien of Willem backstage een rol heeft gespeeld. Uit het feit dat een Duitse bank betrokken was bij de transactie zou je voorzichtig kunnen opmaken dat het om een cliënt gaat uit ruwweg het gebied tussen Nieuweschans en Wattens.

Dus daar moeten we zoeken. Zitten we nog te grutten in de achtergronden van de Kurhaus-deal en te dubben wie daarbij mogelijk als frontman heeft gediend voor Willem of daar bereiken ons al weer nieuwe berichten over een andere transactie uit het niet zo verre verleden.

Het zou gaan om een aantal objecten die vorig jaar door het beursgenoteerde VastNed aan Endstra zijn overgedaan. Een van de bewuste objecten zou een bedrijfsterrein zijn op het adres Cacaoweg 20 in de Amsterdamse Westhaven.

Een familielid van John en Robert ter Haak. Beiden ooit handelaren in geklofte boten. Vader John trad onderandere op als witwasser voor een paar Tilburgse handelaren in ondeugende middelen zie aflevering 13 van deze serie en diens zoon Robert bereikte op 24 januari zijn vroegtijdige stazione termini voor de deur van een Chinees restaurant in Amstelveen.

Samen met Cor van Hout, de vriend van Kuifje R. Over kleine wereld gesproken. En gek genoeg was het toen meteen gebeurd. Zelfs geen half kikje. Dus wij nog even onze nagels afgekloven, maar vanochtend konden wij het echt niet meer laten en zonden de volgende e-mail naar voorlichtster Valesca Stols: Onderzoek heeft uitgewezen dat achter de onderneming die onlangs het Kurhaus-hotel en een deel van de exploitatie ervan heeft overgenomen de heer Benedikt Hoess schuilgaat.

Wij nemen aan dat het u bekend was dat de heer Hoess al jarenlang tot de côterie van de omstreden vastgoedhandelaar Willem Endstra behoort. Heeft u bewust gekozen voor een U-bocht via de heer Hoess om minder vrolijke publiciteit over een rechtstreekse verkoop van het Kurhaus aan de heer Endstra te vermijden?

Wij stellen deze vraag ten behoeve van een publicatie op onze website ” Krijgen we meteen een mailtje terug dat Valesca op vakantie is. Het is je van harte gegund hoor meisje. Maar we hebben het sterke vermoeden dat onze mail toch wel op het juiste adres terechtkomt.

Want wij kennen onze pappenheimers. En dan mag voorlichtster Valesca Stols in Australië aan het rollebollen zijn met een paar koala’s, dat wil toch niet zeggen dat een instelling van dergelijk formaat binnenkomende mails niet beantwoordt?

Vooral als het gaat om ernstige kwesties. En dat gaat het. Eerst volgens welingelichte kringen tot twee keer aan toe ergens in een onopvallend hoekje van het Méridien-hotel een vorkje prikken met meneer Endstra.

En vervolgens het Kurhaus aangevuld met een exquis aandelenpakketje overdoen aan een meneer Hoess, die inmiddels al weerheel wat jaartjes tot de zakelijke côterie van meneer Endstra behoort. Vind je het gek dat we weten willen of Janus Doets al dan niet bewust gekozen heeft voor een verkooptruc? En als ie echt niet op de hoogte was van de connectie tussen de koper en de “ onderwereldbankier ” dan is ie gewoon incapabel voor zijn job. Rijp voor de bijstand. En een vorkje bij MacDonalds.

Effe lekker ertussenuit geweest in Down Under. Niet alleen omdat ze het heerlijk vindt om te lezen, maar vooral omdat ze zichzelf herkent in het verhaal; ook zij heeft al een jaar een affaire. Ik ben een getrouwde vrouw, moeder van twee prachtige kinderen.

Ik zou dat nóóit doen. Althans, dat dacht ik. Tot die bewuste zondag, precies een jaar geleden. Puur uit nieuwsgierigheid bekeek ik wat profielen van mannen van mijn leeftijd, maar voordat ik het wist was ik al in gesprek met een man, die ook een relatie had. Waar was ik mee bezig? Dit kon niet, dit mocht niet. Toch dook deze aantrekkelijke man steeds weer op in mijn inbox. Hij was oprecht geïnteresseerd en ik kon niet ontkennen dat er een klik was tussen ons. We konden uren praten over van alles en nog wat.

Wat we dan ook wekenlang deden. Ik genoot intens van zijn aandacht. Toen ik op een zaterdagmiddag vlakbij zijn huis was, kon ik het dan ook niet laten om hem een berichtje te sturen.

Ik ben alleen thuis'. Mijn hart sloeg over. Ik wilde hem dolgraag ontmoeten, maar eigenlijk kon het niet. Daar stond ik dan op een zaterdagmiddag voor de deur van een wildvreemde man. Een man die mij sinds tijden het hoofd weer op hol bracht, waar ik het warm van kreeg. De deur ging open en ik keek recht in de mooiste ogen die ik ooit in mijn leven heb gezien. Wat was hij leuk! Voordat ik het wist, stonden we hevig te zoenen midden in de woonkamer.

Met die opwindende kus verdween ook meteen al mijn verstand. Hij was de enige die er nog toe deed. In tijden had ik me niet meer zo begeerd gevoeld. Ik zat dan ook helemaal verdwaasd, dik een uur later, weer in mijn auto. Wát was dit geweldig. Nog geen seconde later verscheen zijn naam in mijn telefoonscherm: Mijn dag kon niet meer stuk. Het was het begin van een affaire die nog steeds geen einde kent.

Ermee stoppen lukt gewoon niet. Natuurlijk zijn er wel momenten waarop ik me heel schuldig voel tegenover mijn man, maar tegelijkertijd wil ik mijn minnaar ook niet missen. We hebben fantastische seks, maar ook echt een hele goede klik. In een hotel, in de auto en zelfs een keer bij mij én bij hem thuis.

Alleen dat houd je allebei niet vol. We hebben een relatie, werk en sociale contacten. Dus nu zien we elkaar ongeveer één keer in de maand, maar die keer dat we elkaar zien is het altijd geweldig. Hoef ik even geen moeder te zijn, of hardwerkende vrouw.

Bij hem kan ik gewoon even Ellen zijn. Ben ik een vrouw die wordt begeerd. Hij heeft mij echt zoveel zelfvertrouwen gegeven. Door hem heb ik mezelf weer teruggevonden. Daar zal ik hem altijd dankbaar voor blijven.

.

Natte kuttjes geile meiden seks


tiener vingert turkse vrouw geneukt

Op hetzelfde adres was ook de onderneming Bouwperfect BV gevestigd. Een aannemersbedrijf onder leiding van een meneer Helsloot. Toenbreker dan in godesnaam valt over onze terminologie is ons een raadsel. En de vraagtekens worden nog groter bij het lezen van de volgende alinea in zijn epistel: Wat moet die man daarmee?

Toenbreker zich zo druk? Het was al erg genoeg dat een van de cliënten van zijn kantoor op klaarlichte dag na een onderhoud met collega Hingst vlak voor de deur werd neergeschoten Even ter verduidelijking: Maar het lijkt wat overtrokken om bij dit toch vrij onschuldig ogende geval de Deken uit zijn slaap te halen.

Bouwperfect werd namelijk geruime tijd door het IRT en de Amsterdamse politie in het snotje gehouden. Men verdacht het bedrijf ervan een niet onbelangrijke rol te hebben gespeeld in een grote hoofdstedelijke drugsaffaire. Op 1 juni werd een werknemer van Bouwperfect dood aangetroffen in het Haagse recreatiegebied Madepolder. De jarige Wim Koenen. Naar alle waarschijnlijkheid al op 27 mei in het kantoor van Bouwperfect neergeschoten na een voorafgaande ruzie in een café.

Bij gebrek aan doorslaggevend bewijs belandde de zaak op de plank. Op 6 oktober kwam bij een schietpartij in de Amsterdamse Orteliusstraat na een voorafgaande ruzie in een café de jarige Jan Heij om het leven.

Een werknemer van Bouwperfect, die na de showdown was weggereden in een wit bestelbusje dat na onderzoek van zijn bedrijf bleek te zijn. Kijk, nu wordt duidelijk waarom mr. Toenbreker in de stijgbeugels ging, ons een e-mail stuurde en de Deken met wat administratieve rompslomp opzadelde. Mieremet, Bruinsma, Grijze Piet, drugs, twee doden. Zij zond ons opnieuw een verhelderend mailtje: As far as we understand now they bought second hand boats from Ter Haak.

Kijk, dat lost uiteraard niet al onze vragen op. Maar als Barbara de waarheid vertelt - en waarom zou ze niet? En zou die laatste vanuit Engeland op zijn vestje zijn gespuugd voor het misbruik van de naam Sunseeker.

De witwasser van een Tilburgse firma in roesmiddelen was dus verbonden met een Gooise vastgoedhandelaar die in een wijde omgeving een aroma van oplichting verspreidde. Maar geen van drieën voor zover wij weten ooit geconfronteerd met een karige maaltijd in een klein uitgevallen kamertje met een kijkgaatje in de deur.

Wij hebben meer dan een vermoeden dat wij over deze liaison binnenkort nog meer boven water trekken. Toenbreker heeft volgens ingewijden niet alleen de belangen behartigd van John Mieremet, de via Willem Endstra investerende ex-enforcer van Klaas Bruinsma, maar ook van een andere kleurrijke figuur in de Amsterdamse scene: Een tot vastgoedspeculant verworden oud-bokser, die al tientallen jaren via het inzetten van knokploegen de achterkant van zijn gelijk probeert te etaleren tegenover de kraakbeweging in Amsterdam.

Zijn laatste spectaculaire, maar mislukte overval pleegde hij op het culturele kraakproject op het ADM-terrein in Amsterdam-West. In de nacht van 12 op 13 oktober werd de Luyk ontruimd door een knokploeg onder leiding van sportschoolhouder Jan Plas. Diens naam zou drie jaar later verbonden raken met de kidnap van Gijs van Dam junior, die in december opnieuw door het noodlot werd getroffen toen een aantal kogels hem veroordeelde tot een vegetatief bestaan.

De Luyk-actie van Plas en zijn meer dan twintig assistenten - toegerust met ludieke breekijzers en gespijkerde honkbalknuppels - vond plaats ten behoeve van de eveneens aanwezige huiseigenaar Lüske, die bij die gelegenheid zijn overproductie aan adrenaline aanschouwelijk maakte met het wegwerpen van vuilnisbakken Geüniformeerde wetshandhavers verschenen op hun gemak pas anderhalf uur later bij het pand. Twee van hen werden binnengelaten en er onstond direct een sfeertje van ouwe jongens krentenbrood.

Een van de agenten riep zelfs amicaal tegen een lid van de kernploeg van Plas: Tot zover het verslag van een ooggetuige. Nou zullen er zonder twijfel heel wat Helslootjes in Nederland rondlopen. Maar gek hè, in dit verband denken we toch meteen terug aan de in onze visie redelijk stevig met mr. Toenbreker verbonden meneer Helsloot uit aflevering Want een ding is zeker: En wordt de laatste jaren steeds maar kleiner. Daarom blijven wij de vinger aan de knekelige pols houden. Nee, dan Patron Capital Partners.

Gisteravond toen het kantoor leeg was kroop de baas van die venture capital onderneming, Keith Patron, hoogstpersoonlijk voor zijn beeldpiano en liet ons weten dat er bij de aankoop van Hotel Arts geen Hollanders betrokken waren. Dus geen Endstra en Hummel.

Want dat zijn Hollanders. Als we Keith dus mogen geloven - en why not - hebben Willem en Klaas dus toch de boot gemist.

Ondanks het feit, dat ze helemaal gebamzaaid zitten bij de Deutsche Bank en samen menige leuke deal hebben gesloten in het recente verleden. Kennelijk vindt die bank het net als verschillende Nederlandse financiële instellingen niet interessant waar Willem bijvoorbeeld al zijn geld vandaan haalt.

Maar ja, dan kan je ook wel aan de gang blijven. Naar verluidt beschikken de twee Hollandse Geschäftsleute zelfs nog steeds over een ruim krediet bij het Amsterdamse filiaal. En dat krijg je niet zo maar. Gek hè, maar we voelen aan ons Wasser dat daar meer interessant materiaal te vinden is.

Je kan natuurlijk niet net doen of er rond je cliënten Endstra en Hummel nooit iets is gebeurd. Nou heeft deze Grossbank er een handje van om heikele zaken dood te zwijgen. Zo kwam in naar buiten dat zij voor de Tweede Wereldoorlog al niet erg kieskeurig was bij het financieren van ondernemingen met een afwijkend luchtje.

Aanleiding tot die berichten vormde de door de Deutsche Bank geplande overname van de Amerikaanse financiële grootmacht Bankers Trust. Na links en rechts wat met de buidel te hebben geschud kwam het alsnog goed, maar je maakt als deftig instituut toch een behoorlijke potindruk. Aan die affaire wordt journalistiek nog steeds gesnuffeld. Tuurlijk is dat allemaal onvergelijkbaar met de problematiek rond twee redelijk eenvoudige Amsterdamse vastgoedondernemers. Maar doodzwijgen helpt dus niet.

In november bevestigde de Hoge Raad de uitspraak van het gerechtshof. Siegfried blunderde tegen dat vonnis op wegens de ontkenning van de Holocaust. De notoire dwarsligger spendeert al jarenlang veel moeite, tijd en geld om de afzichtelijke gebeurtenissen in de Duitse concentratiekampen terug te brengen tot in zijn ogen ware proporties.

Volgens Siegfried klinkklare onzin. Naar zijn mening is er geen spoortje van bewijs voor die massamoord. Bovendien hadden die oventjes een veel te kleine capaciteit. En die zogenaamde ooggetuigen spreken elkaar allemaal tegen. Siegfried komt er nog net niet toe om Auschwitz een voorloper van Grandorado te noemen. Verder trekt hij nog de echtheid van het Dagboek van Anne Frank in twijfel.

Kom op zeg, dat kan ze nooit zelf hebben geschreven. Kortom, Siegfried heeft het er maar druk mee. Hij heeft daar zelfs in Antwerpen een stichting voor in het leven geroepen: Maar door al dit soort activiteiten heeft Siegfried al een paar keer een proces aan zijn historische reet gehad.

En vind voor zoiets maar eens een beetje knappe verdediger. In bovengenoemd proces vond hij die in de persoon van mr. Een pleiter die deel uitmaakt van het voortreffelijke advocatenkantoor van mr. Maar iemand moet het doen. Dat valt niet te ontkennen. Maar er waren meer aanslagen.

Vanaf - na het uitzitten van zijn straf wegens de ontvoering van de heren Heineken en Doderer - kreeg Corretje namelijk jaarlijks te maken met aanslagen Inkomstenbelasting en Premie Volksverzekeringen. En waar ging het helemaal om?

Daar kwam een eenvoudig Kamerlid nog gretig zijn bed voor uit, maar Cor stak er bij wijze van spreken een sigaar mee op. Desondanks liet deze de zaak gewoon blauw blauw en zoals wij allen genoegzaam weten accepteert de inspecteur dat uiteindelijk niet en stuurt als het een beetje de moeite waard wordt de FIOD op je af. Er liepen echter ook nog andere speurneuzen in de omgeving van Van Hout rond. Tegen het einde van werd Van Hout gevat en verhoord.

Tijdens een genoeglijk onderonsje vertelde de ondernemer ondermeer dat hij niet zoals alom verondersteld eigenaar was van een alleraardigst assortiment bordelen in Alkmaar maar dat hij een redelijk inkomen genoot uit de handel in van alles, waaronder onroerend goed en En met dat laatste zijn we thuis en kunnen we Cor bijzetten in een galerij met bekende namen. Zo handelde zijn jonge gabber Robert ter Haak, die een paar dagen na hem het loodje legde als gevolg van de showdown in Amstelveen, in boten.

Diens vader Johan ter Haak idem. Diens onvermoede associé, de Gooise zakenman De Bode, dito. En good old Willem Endstra eveneens zie eerdere afleveringen in deze serie op de site  www. En dan ging het uiteraard niet om sullige pramen die in Giethoorn de toeristen in een toestand van shock and awe brengen, maar luxe en snelle golvenklievers die in hun witte zog heel wat zwarte pecunia van kleur laten verschieten. Een echte waterrijke Dutch Connection dus.

Heuvel in een zaak die was aangespannen door Evert Hingst. De financieel adviseur van John Mieremet en gewaardeerd medewerker van advocatenkantoor A.

De voormalige enforcer van Bruinsma werd op 26 februari voor de deur van dat kantoor op een paar kogels getracteerd net nadat hij een seance met Hingst had gehad. Volgens Mieremet had zijn financieel adviseur een rol gespeeld bij de enscenering van de schietpartij. Heuvel in augustus van dat jaar in De Telegraaf gepubliceerd. Zonder Hingst te vragen wat die van de uitspraak van zijn cliënt vond. En wat had klager Hingst in zijn positie als geheimdrager dan kunnen zeggen, nietwaar?

Alleen maar dat het niet zo was. In de woelige dagen na de publicatie van het geruchtmakende artikel had de Boulevard-schnabbelaar alsnog een paar maal geprobeerd Hingst aan de lijn te krijgen, maar die was met vakentie. Verdorie, zal je nou altijd zien. Ook het ANP had een poging ondernomen om het standpunt van Hingst of zijn werkgever boven water te trekken.

Dekker, ooit de verdediger van de zo fijnzinnige publicist Siegfried Verbeke zie aflevering 28 van 4 april jl. Op 16 september wierp V. Heuvel olie op de golven in een vervolgartikel.

Te laat volgens de klager en onvoldoende. John had moeten wachten tot Hingst terug was van Bakkum aan Zee of een ander exotisch oord en dan diens eigen reactie moeten publiceren in plaats van die van zijn advocaat mr. Het was allemaal niet comme il faut en dat vond de Raad van de Journalistiek ook.

Die heeft nu gevraagd aan John om dat oordeel in zijn krant te zetten. Prachtig hoor deze ethische hoogstandjes. Het hoort erbij zeggen ze. Wij hadden liever gezien dat V. Heuvel de door hem opgetekende nog zwaardere beschuldigingen van Mieremet aan het adres van Hingst en diens kantoor in de openbaarheid bracht.

Maar John, als dat een beetje bezwaarlijk is Tot die cliëntèle behoorden ook de erven van de beginjaren negentig ruw overleden Klaas Bruinsma. De heren Klepper, Mieremet en Femer om eens iets te noemen. Dankzij René Coltof, chef buitenland van Endstra’s onderneming, weten we dat tegen het einde van de vorige eeuw een zakelijke connectie onstond tussen de toch al van spaghetti houdende Willem en de gebroeders Berlusconi, ofwel de Italiaanse mafia zie het kleine maar fijne serietje "Hahaha" van december vorig jaar en eerdere afleveringen van deze serie op follow up.

De nieuwe combinatie ging driftig aan de slag met vakantieprojecten op Sardinië en bij de Noorditaliaanse meren. Of dat allemaal de volle instemming genoot van de erven Bruinsma, machtige lieden in Willem’s schaduwkabinet, valt te betwijfelen.

Per saldo had de mafia zijn entree gemaakt in Willem’s entourage en zoiets gaat niet ongemerkt voorbij. Half september had Endstra traditiegetrouw een tafeltje besteld bij het gala ten behoeve van een Nederlandse organisatie die geld inzamelt voor de Flyin’Doctors. Door scharrelaar Flip Kerkhoven dat jaar georganiseerd in Monaco. Als hoofdsponsor van het kleurrijke gebeuren trad Chris Thunnessen op. Een vastgoedondernemer met belangen in de softdrugssector zie de serie "Schimmen achter Pim" in followup en warme gevoelens voor de Amerikaanse zangeres Shirley "Goldfinger" Bassey, die voor de aanwezigen op het gala van Monaco een spetterend optreden verzorgde.

Onder die aanwezigen bevond zich overigens ook Margarita de Bourbon de Parme die toen al door snuffelaars van het Koninklijk Kabinet en wellicht een "mannetje" van Prins Bernhard in de kieren werd gehouden wegens haar relatie met Edwin de Roy van Zuijdewijn. Volgens een hardnekkige anecdote die door Quote recentelijk aan het papier is toevertrouwd heeft Endstra dat allemaal niet mee kunnen maken.

Hij moest plotseling voor dringende zaken naar Amerika. Waar of niet waar, zijn tafeltje bleef niet onbezet. Sam Klepper en John Mieremet en Femer? En die wilden dat wel laten weten ook. Ze werden zelfs zo luidruchtig dat Klaas Hummel, Willem’s zakenpartner die met zijn gezelschap aan een tafeltje daarnaast was aangeschoven, de heren vriendelijk edoch nadrukkelijk verzocht om op te zouten.

Hummel kreeg als beloning voor zijn staaltje heldenmoed de belofte van de heren los dat hij spoedig een enkeltje naar boven tegemoet kon zien. Organisator Kerkhoven zei later wel het verhaal te kennen, maar door de drukte niks van het voorval te hebben gemerkt. Als het verhaal waar is - en waarom niet? In wezen dus een breuk in de Amsterdamse omerta. Begin oktober , een paar weken na het gala, sneuvelde Jan Femer.

Twee weken daarna Sam Klepper. Een wat late poging om Mieremet, die zijn geld van Endstra terug wilde hebben, hun lot te laten delen februari mislukte ternauwernood.

Tussen de overlijdensberichten van Klepper in De Telegraaf stond het door ons al eerder gememoreerde anonieme exemplaar: Toegegeven, dit is een theorie. Maar misschien wel zo valide als het oeverloze gelul dat de ruiming van de erven Bruinsma het gevolg was van een ripdeal uit het verre verleden.

De planning van de aanslag op OvJ Koos Plooij door twee ingehuurde Albanezen die volgens eerdere berichten dankzij voorkennis bij Justitie was voorkomen, zou zijn verzorgd door de in Indonesië geboren Greg Remmers. Een vijftiger die al lang in het Amsterdamse wereldje rondbanjert en blijkbaar goed heeft geboerd getuige zijn verschillende luxueuze panden in Diemen en Marbella. Greg is in juni van dit jaar aangehouden nadat een van zijn Joegoslavische gabbers, Alexander “ Acika ” Bulatovic, in de PC Hooftstraat op 16 mei -zittend in een comfortabele voiture van de zo innig metde LPF verbonden Mercedes-dealer John van Dijk- een te hoog loodgehalte had opgelopen en was overleden.

Aanleiding tot die schietpartij in de oh zo deftige winkelstraat waar sterren uit verschillende werelden hun outfit aanschaffen, was de leverantie van 44 kilo amfetamine aan een Brits-Joegoslavische vakgenoot. Het spul was niet van de kwaliteit die men in de PC Hooft mocht verwachten en er onstond hommeles met gewelddadige afloop. Remmers had nog meer pech dit jaar. In januari werd Fred Ros aangehouden toen hij bij het laven van zijn auto bij een tankstation de motor vrolijk had laten doordraaien.

Zijn karretje bleek op naam te staan van Greg Remmers en in het interieur ervan werd een wapen aangetroffen. In dit geval dus Fred Ros. Die woning bevond zich in Vinkenveen en daar vonden de platte petten een voorraad wapens die voldoende was voor het uitroeien van de hele Nederlandse wildstand, zowel dierlijk als menselijk. Die wapens zouden voor een deel uit dezelfde serie afkomstig zijn als de blaffers die gebruikt zijn bij de ruiming in de Amsterdamse onderwereld van de afgelopen jaren.

Het huisje van Ros bleek het eigendom van de rondborstige actrice en presentatrice Katja Schuurman. Katja liet naar aanleiding van het gekrakeel dat toen ontstond onmiddellijk weten dat ze buitengwoon shocked was, maar dat zij niet had geweten dat haar huurder een onverlaat was. Zij had de verhuur namelijk overgelaten aan een gerespecteerde makelaar en daarmee was voor haar de kous af geweest.

Maar was ie dat ook? En wie trekt daar aan de touwtjes? Maar dat wist Katja natuurlijk ook niet. Die was effe bezig met het verorberen van een paar oesters of zo. Kan nog leuk worden allemaal. Daar kwam justitie achter bij een inval op 3 juni van dit jaar in een ander bedrijfspand van Greg Remmers op de Daalderweg in Zaandam.

Uit de aangetroffen documentatie bleek dat er ook een Smart Verzekeringen BV bestond. May the force be with you als je van plan bent je hebben en houden bij een bedrijfje als dit te verzekeren. Dat wil uiteraard niet zeggen dat de dekking niet keurig verzorgd zou zijn.

Zozou de Spaanse politie al weer geruime tijd geleden in het optrekje van Greg in Marbella op krachtdadige wijze geprobeerd hebben een kluis op te sporen die ergens onder een vloeroppervlak verborgen zou zijn. Daar zouden een paar leuke snuisterijen van ons staatshoofd zijn verborgen, die waren ontvreemd uit een niet al te best beveiligde auto tijdens een vakantie van hare majesteit. De kluis werd niet gevonden en de politie vertrok onverrichterzake bureauwaarts.

Sterke geruchten willen dat de petten er een meterje naast hadden gezeten en dat in de kluis inderdaad de juwelen waren verborgen. Hoe dit ook verder zij, we keren terug naar de amfetaminedeal uit de vorige aflevering. Bij die transactie was volgens Justitie niet alleen de in de PC Hooftstraat gesneuvelde “Acika” Bulatovic betrokken maar ook diens landgenoot Srdjan Miranovic. Een goeie kennis van een ander lid van deze Joegoslavische belangenvereniging: En laat die nou volgens Justitie lekker bezig zijn geweest met het in elkaar hangen van een bevrijdingsactie van de als leider van de “Joego’s” bestempelde Joca Jocic.

Geen eenvoudig kunstje omdat die al ruim een jaar niet in zo maar een petoet zit maar in de EBI in Vught. De nor met het hoogst denkbare repressieve regime in Nederland. En de zwaarste bewaking. Van uitvoering van de actie kwam niks, omdat Justitie er begin dit jaar de lucht van kreeg. Er kwam direct een onderzoek op gang, waarbij ook de naam van Greg viel. En of dat nog niet genoeg was zou bij het fanatiek doorsnuffelen van Jocic’ cel een telefoonnummer zijn gevonden. Dat van “de zuster van een bekende actrice”.

Nee, we zeggen niks. Maar u hoort ons denken. De Gooise zakenman die tientallen miljoenen aan leningen wist los te peuteren bij de Rabo-bank in Eemnes zonder dat daar fatsoenlijke zekerheden tegenover stonden. We trokken toen boven water dat Jaap connecties onderhield met Johan ter Haak. Een ondernemer uit het Endstra-circuit die zich ondermeer bezighield met het witwassen van revenuën uit de roesmiddelenhandel.

Dat deed het vermoeden rijzen dat ook De Bode zich onledig had gehouden met deze avontuurlijke vorm van huisvlijt. En dat Rabo-directeur Rob Wijnmaalen, die Jaap’senthousiasme voor snelle auto’s en strakke pakken deelde, minimaal daarvan geweten moet hebben. Om maar te zwijgen over de Raad van Toezicht van de boerenbank. Na de dood van Wijnmaalen bij een merkwaardig auto-ongeluk in november spatte de Bode-bel uiteen en zat de Rabo met de zelfgekweekte peren.

Maar daar blijft het niet bij. Zo’n tien à vijftien grote jongens uit het bedrijfsleven die zich tot nu toe redelijk koest hebben gehouden zouden zich namelijk hogelijk belazerd voelen door de Rabo en van plan zijn een schadeclaimpje bij de bank te deponeren. En dan niet op de manier van iedereen voor zich en God voor ons allen. Maar op de Amerikaanse manier, compleet met een claims commission en een batterij gespecialiseerde befboys. Een novum in Nederland, dus de Rabo kan zijn borst en wellicht zelfs zijn buik nat maken.

Wij houden wel van wat gespetter en daarom adviseren wij u nog maar weer eens: Nog verbazender is dat de Rabo blijkbaar niet de behoefte voelde om De Bode juridisch aan te vatten toen eind het aantal gaten in diens zakelijke bouwsel een vergelijking met dat van de Sacrada Familia moeiteloos doorstond. Zou de bank inderdaad boter op het hoofd hebben, zoals her en der wordt gesuggereerd?

De vraag is toch al waarom De Bode zulke hoge leningen aanging. De prijs vanhet onroerendgoed dat hij ermee aanschafte lag strikt genomen een stuk lager. Strikt genomen wel ja. Maar de taxaties die werden gehanteerd om die hoge leningen te rechtvaardigen lagen ver boven de marktwaarde. En ze werden verzorgd door een makelaarskantoor uit Arnhem: Nou is vergissen menselijk dus wij stuurden deze experts de volgende e-mail: Tijdens dat onderzoek is ons ter ore gekomen dat u voor deze Gooise zakenman taxaties heeft verricht bij de aankoop van onroerendgoed.

Die taxaties zouden bij herhaling aanzienlijk te hoog zijn geweest. Daardoor is bij mensen met enige expertise op dit terrein de indruk ontstaan dat zij een onderdeel vormen van een witwasconstructie. Zou u die visie van commentaar kunnen voorzien?

Voordat wij wellicht in onze artikelenserie “Octopussy” tot verkeerde interpretaties komen ”. Later nog gevolgd door het addendum: Want beleefd zijn we altijd Dat wil zeggen, een mailtje van meneer Westra.

In antwoord op onze vragen uit de vorige aflevering. Deze taxaties zijn altijd marktconform uitgevoerd en uitgewerkt. Er is bij ons nooit de indruk gewekt dat De Bode Vastgoed op welke wijze dan ookbetrokken zou zijn bij welke constructie dan ook.

Hoe meer je vangt voor een object, hoe beter het is. En dan is de prijs meteen marktconform. Zover hebben we het wel begrepen. Want dan veranderen termen als “ enkele " en ” diverse ” al gauw in “ heel wat ” of “ een massa ”. Maar dat vragen we meneer Westra nog wel even. Zoals gezegd hebben wij signalen opgevangen dat een flink aantal tot nu toe zwijgzame gedupeerden de keurig gecoiffeerde hoofden bij elkaar heeft gestoken om de Rabo te verrassen met het gerammel van een enorme collectebus.

Dat bracht ons ertoe om ook het hoofdbestuur van de bank eens te benaderen met een mail. In de hoopdat het ons duidelijk kan maken hoe het nou zat met de zaak-Eemnes en dat ook andere gedupeerden naar aanleiding van ons krijgshaftig optreden het zwaard zullen aangorden. Naïef als wij zijn in dit soort gevallen zonden wij het volgende briefje aan persvoorlichter Dost: Allereerst uiteraard de buitengewoon hoge leningen die Rabo-directeur Wijnmalen verstrekte aan de Gooise zakenman Jaap de Bode.

De leiding in Utrecht zou daar niet gelukkig mee zijn geweest maar zou niet hebben kunnen ingrijpen door de gedecentraliseerde organisatievorm van de bank. Pas nadat de heer Wijnmaalen overleden was ontstond blijkbaar wel een gelegenheid tot ingrijpen.

Dat betekende overigens niet dat de bank de heer De Bode juridisch liet vervolgen. Opmerkelijk, vooral gezien het feit dat de heer De Bode behoorde tot het galactische stelsel van Willem Endstra, ”de bankier van de onderwereld”. Ten behoeve van onze serie "Octopussy" op onze met name door de Nederlandse pers geraadpleegde websites zouden wij graag van het hoofdbestuur antwoord willen hebben op de volgende vragen: Er zitten een paar addertjes onder het gazon.

Maar die hebben we gevraagd nog even onder de zoden te blijven. Tot we antwoord hebben van het hoofdbestuur. Toenbreker, op het imposante adres Keizersgracht te Amsterdam. Dat mede dankzij de niet geringe inbreng van mr. Dekker in de loop der jaren zo’n illustere klantenkring had opgebouwd.

Er kwamen respectievelijk de namen voorbij van de heren Mieremet, Kok, Helsloot, Hillis, de ons te vroeg ontvallen Lüske en de Belgische filosoof van de koude grond Verbeke. Om eens wat te noemen. Maar de schoorsteen moet roken en iedereen heeft recht op juridische bijstand. Deze onopvallende inwoner van het rustieke ‘tGooi beheerde het onroerendgoed van Dominee Bruinsma al toen deze op de woelige baren nog zo idyllisch aan het morrelen was aan onze prinses Mabel i.

Daar kwam geen wijziging in toen Klaas nolens volens van het tijdelijke naar het eeuwige zeilde in de slagschaduw van het Amsterdamse Hilton. Ook de stijl van beheer veranderde niet. Zo is het onderhoud van de huurpanden waaruit de nalatenschap voor een deel bestaat niet om naar huis te schrijven. Maar klagen daarover is in dit geval een equivalent voor het vragen om repercussies.

Niettemin raapte in het nog redelijk recente verleden een huurder twee kilo moed bij elkaar en trok Lavrijsen’s firma voor de kadi wegens achterstallig onderhoud.

Hij won de zaak met evenveel vlag als wimpel. De tegenpartij werd door de rechter gesommeerd de boel op orde te brengen met een vette maximum dwangsom als stok achter de huisdeur. Maar Lavrijsen lag daar blijkbaar geen moment van te woelen. In de ogen van de huurder gebeurde er in de periode na de uitspraak eigenlijk net niks en dus eiste hij op een kwaad moment die dwangsom op.

Sindsdien zag hij zich genoodzaakt om al driemaal aangifte te doen wegens bedreiging met de dood, huisvredebreuk en andere gezellige vondsten uit dit zo vertrouwde arsenaal. De huurder heeft inmiddels te horen gekregen dat de huisbaas schijt heeft aan de politie en het gratis advies gekregen voortaan goed om zich heen te kijken.

Die bleek echter in het bezit van een paar flinke ballen want hij heeft inmiddels contact opgenomen met het consumenten-programma De Woonbrigade van RTL 4 om de affaire eens flink in het zonlicht te zetten.

Zo zie je maar, hoe moeilijk het is om ingewortelde tradities uit te bannen. Zo ontvingen wij van een trouwe lezer het bericht dat Mirko Vukmirovic sedert vorige week niet meer tot de levenden behoort.

Hij zou tegen acht kogels aan zijn gelopen in het zuiden van Spanje. Eerste noch tweede hulp mocht nog baten. En tevens tot de kennissenkring van de heren Srdjan Miranovic en “ Acika ” Bulatovic, die in mei van dit jaar op lood werden getracteerd in de gerenommeerde Amsterdamse PC Hooftstraat. Delaatste streek daarbij voorgoed de vlag. De aanslag zou het logische vervolg zijn van het nodige gesteggel over de leverantie van 44 kilo amfetamine van dubieuze kwaliteit aan een Brits-Joegoslavische collega-ondernemer.

Dit hele gezelschap uit het gebied dat geheel conform de planning van Freddie Heineken door de NAVO kortgeleden etnisch is herverdeeld zou weer een coöperatieve band hebben met Greg Remmers.

De man die landelijke bekendheid kreeg dankzij Katja Schuurman en op het ogenblik zijn tijd verbeidt in de petoet tot hij weer terug kan keren naar zijn optrekje in Marbella. Voor wie dit allemaal duistere taal is: Sterkte nog en stay tuned. Nou ging het niet om zomaar iemand. Konstantin Dimitrov-Samokovetsa werd in zijn vaderland beschouwd als een van de topjongens uit het avontuurlijk circuit, die zich bezighield met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan via Turkije naar West-Europa.

Daarbij schijnt hij zo onverstandig te zijn geweest om op de tenen te gaan staan van een stel Russische mafiosi. Die gaven vervolgens het groene licht gaven voor zijn deportatienaar de eeuwige gulag. De uitvoerder van de klus zou een Nederlander zijn uit de drugssfeer. Nou gaan wij daar niet steil van achterover. We hebben al eerder gemeld dat de retail van de weer rijkelijk op gang gekomen hero-leveranties uit Afghanistan voor het grootste deel via Nederland verloopt.

Het besluit daartoe zou nog niet zo heel lang geleden in Londen zijn genomen tussen een nog vrij jonge Nederlandse ondernemer en vertegenwoordigers van Ayub Afridi. De Pakistaanse top-dealer die eind op zijn troon in het noorden van Pakistan terugkeerde met de assistentie van de CIA. Wellicht past de moord op Konstantin ook nog in het plaatje van een arrestatie die op 20 juni van het vorig jaar in Bulgarije plaatsgreep.

Die van de Servische kingpin Joca Jocic. Wellicht vernemen we dat nog uit politiekringen. Want volgens berichten uit de Bulgaarse pers zouden er innige contacten bestaan tussen de Nederlandse speurneuzen en hun Bulgaarse collega’s. Een combinatie van yoghurt en snert, maar wie weet komt er toch nog iets moois uit. Mochten wij iets horen, dan hoort u het ook. In de vorige aflevering suggereerden we dat het nogal abrupte overlijden van Konstantin Dimitrov alias Samokovetsa mogelijk ook te maken had met de arrestatie van de momenteel in Vught verblijvende Joca Jocic.

De zeker al vijftien jaar in het Amsterdamse wereldje rondstruinende handelaar in drugs, wapens en aanverwante snuisterijen, die met name eind jaren negentig ook in Sofia een alleraardigste reputatie had opgebouwd in de lokale groothandel.

En dat bleek juist. Net als in Mokum waart in de Bulgaarse hoofdstad de laatste jaren een wat mager uitgevallen heer met een zeisrond die een speciaal kijkje lijkt te hebben op avontuurlijke lieden. Aanleiding daartoe lijkt het “ rippen ” van een door de firma Jocic geïmporteerd partijtje cocaïne van kilo. Een van de heren die verantwoordelijk werd gehouden voor deze kwalijke grap vond zijn voortijdig einde in de Caraïben. Hij vormde jarenlang de liaison tussen het team van Joca’s onderneming en Bulgaarse retailers.

Maar ook in de rijen van die laatsten werd vervolgens flink geschoffeld. Want rippen is geen geintje meer. Naar aanleiding van dit onwelvoeglijke optreden werd de Serviër Nenad Milenkovic gearresteerd. De veronderstelde plaatsvervanger van Joca in Sofia bij langdurige afwezigheid. En laat Nenad nou warme zakelijke banden onderhouden met de vorige week op de Dam neergezegen Dimitrov.

Zoals eerder vermeld hield Konstantin zich de laatste tijd bezig met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan. Daarbij zou hij niet erg in het putje zijn gevallen van Russische belanghebbenden en dat zou de reden zijn geweest voor zijn ruwe, voortijdige heengaan.

Het gaat per saldo om de revenuën en dan gaat geen Zwarte Zee te hoog. De twijfel schiet echter in je hamstrings als je weet dat veertig procent van de inkomsten verdwijnt in de zakken van Bulgaarse en Servische politici en vrienden binnen het ambtelijk apparaat. Waaronder opsporingssnuffelaars en gebefte.

Goed, dan gaat het in veler ogen om wat duistere landen waar corruptie haast lijkt te zijn uitgevonden. Maar wie beseft dat Nederland een van de centra is van de wereldhandel in roesmiddelen moet wel tot de conclusie komen dat ook achter de duinen flinke commissies en donaties hun weg vonden naar onvermoede zakken. En dat het opvoeren van Russische opdrachtgevers bij de dood van Dimitrov wellicht wat kort door de bocht is. Volgens Justitie had Richard in 85 gevallen buiten de ziekenhuispot gepist.

Zo zou hij als CEO van HealthSouth, een onderneming uit de private sector van de gezondheidszorg, via fantasierijk boekhouden en andere frauduleuze kunstjes de bedrijfsresultaten hebben opgekrikt ten faveure van de koers op Wall Street.

Voor een totaal van 2,7 miljard dollar. Aan de hand van die opgesexte bedrijfsresultaten inden Scrushy en 15 andere vindingrijke luitjes uit de top van het bedrijf jarenlang extra vette bonussen enandere gerelateerde lekkernijen. Inmiddels heeft de hele meute bekend in een poging om al te zware gevangenisstraffen en boetes te voorkomen. Behalve de in voorarrest zittende Scrushy. Die geeft de anderen de schuld en zegt dat ie nergens van af weet. Zo’n CEO zal je hebben.

Maar er was meer. Volgens de Amerikaanse justitie heeft HealthSouth zich ook massief beziggehouden met het belazeren van verzekeringsmaatschappijen en het witwassen van zwarte gelden. Bij dat laatste is dan meteen de vraag aan de orde: Het mega-proces tegen Scrushy en zijn trawanten zal zonder twijfel weer de nodige shit opleveren. Of daarbij ook de Nederlandse link aan de orde komt is de vraag. Maar die is er wel degelijk. Met name op het gebied van sportbegeleiding. Een buitengewoon profijtelijk initiatief van Jim Clark.

Een high-tech goeroe wiens kassabel al eerder heftig rinkelde bij het opzetten van Silicon Graphics en Netscape. Of en in hoeverre Scushy’s financiële manipulaties zich uitstrekten tot Healtheon is nog in het duister gehuld.

Maar dat Jim Clark af en toe een kromme schaats rijdt moge blijken uit het feit dat hij op 31 maart een bedragjevan Baasje daarvan was een Nederlander met een naar WC-eend geurende reputatie: Een in als Abdelhadi Haddou in Marokko geboren zakenman die zich tegenwoordig liever bedient van de naam Haddou-Levi en af en toe zelfs met een Israëlisch paspoort wappert.

Haddi was pas sinds eind jaren tachtig als zelfstandig zakenman actief. Zowel in Nederland als België. Ondernemingen die zich voornamelijk bezighielden met de handel in computerapparatuur. De bedrijfsresultaten waren niet om euforisch van te worden en het hele boeltje ging dan ook in augustus naar de kelder. Een spoor van ongedekte cheques achter zich latend. De officieel in de Haagse Paleisstraat gevestigde dochter Bicom BV ook wel Levida Computer Brokers bleef nog net drijvende maar streek in januari uiteindelijk ook de vlag.

Die treurige ontwikkeling zal een bekende Nederlander wiens naam onlosmakelijk verbonden is aan de opkomst en neergang van het roemruchte Barretje Hilton weinig deugd hebben gedaan. Maar meer daarover in onze volgende aflevering. Dat ze zich niet kon verenigen met de heersende moraal binnen het bedrijf. En dat volgens haar bij verschillende luitjes uit de top van het bedrijf het gevoel voor mijn en dijn nogal was vervaagd.

Dat had ze dan al gauw in het snotje want haar verblijf binnen het door wizzkid en Barretje Hilton-habitué Willem Smit opgezette automatiseringsbedrijf had precies vier maanden geduurd. Voorbeelden van wat er nou precies mis was gaf mevrouw van Smit tot Peperniet. En niemand van de achterblijvers bij Newtron -onder wie prominente figuren als kindervriend Frits Salomonson, beurs- en Yab Yumtijger Adri Strating en Wolknotje Nina Brink- voelde zich blijkbaar aangesproken. Maar een van dingen die bij Neel enige bevreemding zal hebben gewekt was wellicht de lening van Een bedragje dat notabene naar de privé-rekening van de Marokkaanse ondernemer werd overgemaakt en dat in ijle lucht bleek te zijn opgegaan toen zijn Levidata in naar de Filistijnen ging.

Wat de leiding van Newtron heeft bewogen om onze Haddi zo warm in te pakken is net zo mistig als het verblijf van Sigourney Weaver tussen een koppel gorilla’s. Was het op basis van persoonlijke vriendschap tussen Willem en Haddi? Of lag er iets aan ten grondslag dat het daglicht niet helemaal kon verdragen? Want zakelijk leek Haddi op een kameel met Friese doorlopers. Zeker in vergelijking met de kanonnen die zich in Newtron hadden verzameld. En de vraag of Newtron cq.

Nou toch maar effe Nijenrode bellen. Misschien weet Neel het. Een groothandel in computers en computeronderdelen die als het zo uitkwam ook wel eens gebruikmaakte van de namen Levida Computer Brokers of gewoon Haddu-Levi Management. Nou was het adres Paleisstraat 2 alleen maar een papieren facade.

Bicom opereerde in werkelijkheid vanaf Stadhouderskade 14 E in Amsterdam. En laat daar nou ook een filiaal van de Depfabank geregistreerd staan. Nadat zijn onderneming Bicomin januari was vergaan richtte Haddou-Levi heel lollig op 1 april het interim-management bureau Transaction Rosmalen op dat hem direct detacheerde bij Manudax Nederland BV. Ook al geen bedrijf dat je een Middellandse Zee-gevoel geeft.

Datzelfde lot was ook Manudax beschoren. Op 26 juli was het einde oefening en drie dagen daarna liet Haddi ook zijn Transaction Rosmalen uit de boeken schrappen. Dat wil niet zeggen dat hij meteen veroordeeld was tot het hoeden van kleinvee of het klieven van gevogelte. Ja, dezelfde Willem Smit van Newtron, dat een paar jaar daarvoor zo grootmoedig Haddi Zo op het oog wat merkwaardig, maar Allah’s wegen zijn ondoorgrondelijk. Net als die van Haddi, die op 31 oktober al weer afscheid nam van Systemhouse.

Op zoek naar nieuwe avonturen. April vorig jaar hebben wij ook al eens de degens gekruist met het filiaal aan de Amsterdamse Herengracht. Wij stonden wel met onze degen te zwaaien, maar de bank deed niks terug. Zelfs niet toen we wezen op haar beroerde rol in de Tweede Wereldoorlog. Onze nieuwsgierigheid ging toen uit naar de zakelijke connecties tussen de bank en de twee Amsterdamse vastgoedondernemers Endstra en Hummel.

En omdat we over verse takken beschikken om dat vuurtje weer eens op te stoken wenddenwij ons vanochtend ondanks onze teleurstellende ervaringen opnieuw tot de jongens en meisjes aan de Herengracht. Ditmaal tot Jan Treuren, het hoofd van de afdeling Product en Cliëntenmanagement. Dus als een het moet weten is het Jan wel. Wij zonden het volgende mailtje: Daarnaast is een uitstekend contact ontstaan met verschillende onderzoekjournalisten en bij gelegenheid werken wij prettig samen.

Ten behoeve van een van hen sonderen wij nu naar de juistheid van nieuwe informatie rond de hier en daar als omstreden geldende Amsterdamse vastgoedondernemers Endstra en Hummel. Beide heren zouden in het verleden tot uw vaste cliëntèle hebben behoord. Nu zouden wij het volgende van u willen weten: Is het juist dat die zakelijke band met een van hen cq.

Is het juist dat een van hen voor honderd miljoen bij u in het krijt staat? Is het juist dat u een invorderingsprocedure bent gestart ten behoeve van een Duitse financiële instelling bij wie een van hen een schuld heeft uitstaan die hij niet heeft kunnen of willen vereffenen? Is het hoofdkantoor in Frankfurt am Main van deze nieuwe ontwikkelingen op de hoogte? En nu maar kijken of Jan in de paraplubak zijn degen kan vinden. Op 31 maart had deze toch als uiterst bijdehand bekendstaande internet-visionair om de een of andere duistere reden Kennelijk zonder due diligence want op dat tijdstip was al een flink aantal ondernemingen van Haddi gecrasht.

Toen het op terugbetalen aankwam deed deze zijn reputatie eer aan en noodzaakte Clark om in Nederland een juridische procedure te starten.

Ondertussen had Haddi blijkbaar gebruikgemaaktvan het feit dat hij een zakelijke relatie onderhield met Clark persoonlijk. In de zomer van sloot hij namelijk met een aantal welgestelde Nederlanders een Stock Option Agreement waarbij werd overeengekomen dat in totaal zo’n 9 tonnetjes zouden worden gestoken in nieuwe aandelen Healtheon Corporation, waarvan de emissie ophanden zou zijn.

En toen even niemand keek hevelde onze schuifelaar vervolgens als een Barney-speer Naar alle waarschijnlijkheid om een gedeelte van de uitstaande schuld te delgen. Want van de emissie kwam geen talon terecht en in september van datzelfde jaar verzochten de gretige beleggers om terugbetaling van hun inleg. De eieren keerden niet terug op het nest. En er volgde logischerwijs een beslaglegging op de tegoeden van Label Beever BV. Christine Kroonenberg, de voluptueuze weduwe van de ons in ontvallen o.

Zonder haar lotgenoten daarvan op de hoogte te stellen zette zij een deal met Haddi op om zo in ieder geval haar volledige investering van 4 ton terug te veroveren. Maar zij was niet de enige die na de beslaglegging stiekem de strop wilde afwentelen. Poet in de vorm van een effectenportefeuille ter waarde van 8 ton. Ook de andere schuldeisers gingen tot beslag over. En Christine moet dat met lede ogen hebben aangezien. Ze besloot tot maatregelen over te gaan. Als Haddi voor één december van dat jaar de vier ton niet had terugbetaald dan verwierf La Kroonenberg een volmacht om de effectenportefeuille te verpatsen tot dat bedrag.

En om elke verdere kunstgreep van de kant van Haddi voor te zijn kreeg zij ook een pandrecht op die portefeuille. Dat daarmee de andere schuldeisers buitenspel kwamen te staan was blijkbaar niet interessant. Maar die trokken het odd couple vrijwel direct voor de kadi en wonnen het kortgeding. De deal werd daarmee uit de boeken geschrapt. Iedereen in zak en as? Nou, Haddi in ieder geval niet. De Triple A-Rabo had namelijk na de beslaglegging de kraan van Label Beever gewoon open laten staan en Haddi maakte daar met zijn credit card vrolijk gebruik van.

Onder meer voor copieuze braspartijen in prijzige restaurants. Maar de Rabo ging ook op andere fronten haar bankboekje te buiten. Zo trok zij na de beslaglegging een schuld van Je zal zo’n bank hebben. Inmiddels koerste Haddi op zijn zoveelste faillissement af. Maar dat maakte weinig indruk, zoals later zou blijken. En dan weten we over het algemeen meteen hoe de driekleur erbij hangt. Verder vonden de onderzoekers het typisch dat het telefoonnummer van het in de Amsterdamse Vossiusstraat gevestigde Label Beever zoals dat officieel was geregistreerd bij de KvK Eenonderneming die was gevestigd op Concertgebouwplein 5, eveneens onder toezicht stond van eerder genoemde NV op Curacao en vermoedelijk deel uitmaakte van de stal van Willem Smit.

Haddou zou bij Altaville als interimmanager zijn opgetreden en na zijn voortijdig vertrek een chaos hebben achtergelaten. Dat zou de oorzaak zijn geweest voor kruiend ijs in de relatie tussen Willem en Haddi.

Beiden behoorden tot de toffe jongens-cliëntèle van café Lexington aan de Willemsparkweg. Min of meer een voortzetting van het roemruchte barretje Hilton waar luitjes uit de onder- en bovenwereld jarenlang zo geanimeerd de toestand van de wereld met elkaar bespraken.

En andere leuke dingen voor de mensen. Haddi stond in Lexington bekend als “ de vrouwenhandelaar ”. Nee, geen pooier of zo. Gewoon, hij leverde aan geïnteresseerde kennissen die af en toe wel eens wat van spijs wilde veranderen “ veilige ” dames.

Meestal getrouwde specimen, zodat het gevaar van het oplopen van allerlei venerisch ongemak zo goed als geheel werd geëlimineerd. Een oud-directeur van ING-dochter MKB die daar ooit zonder een bos bloemen en een zoen van de secretaresse vertrokken is en zich vervolgens als zelfstandige ondernemer heeft ontpopt. Niet altijd met succes. Een it-bedrijf dat in december jl. Drie jaar geleden zou het bedrijf namelijk nog 4,5 miljoen Pond waard zijn geweest. Een paar maanden geleden zou dat kapitaal echter door allerlei listige manipulaties tot Uiteraard gingen aan de publicaties een maandenlange stroom van chicanes vooraf.

Van bestuurszijde werd door middel van zalvende brieven aan de dames en heren investeerders geprobeerd olie op de steeds krachtiger aanrollende golven te gooien. Een van de mensen die zich met deze sussende schrijfsels bezighield was De come-back kid van de Amsterdamse scène. We zullen zeker nog van hem horen. De befboys hebben het vermoeden dat dat bedragje in wezen toebehoort aan een rekel die zich bezighoudt met de handel in verdovende cq. Heel wat minder dan meneer Mieremet ooit claimde, maar toch altijd wel meer dan maandelijks wordt bijgeschreven op de bank- of girorekening van een gemiddelde schrobber.

Als dat jarenlange gechicaneer van Justitie en de weerslag daarvan in de pers al indruk maakt op Willem is dat nietof nauwelijks te merken. En is blijkbaar ook geen reden voor zijn zakenrelaties om zich voorzichtig uit zijn nabijheid te verwijderen.

Niet al teveel in het zicht van het vulgus, want daar krijg je alleen maar gezijk van. Het gaat om business. Werd er bij bovengenoemde gelegenheid wat geneuzeld over de problematiek rond het Confectiecentrum of werd er iets voorgekookt?

Wij hopen in de nabije toekomst daarover iets meer aan de weet te komen. En dan daarover een artikeltje te schrijven in een knus hoekje van hotel Meridien. Dat de ING Real Estate in voor een bedragje van 1 miljard euro aan vastgoed geruisloos van de hand heeft gedaan.

Om het evenwicht in de portefeuille te herstellen. Vooral dat woord geruisloos sprong ons in het oog gezien het sneaky hapje in Méridien. Na operatief ingrijpen konden we verder lezen. En toen zagen we toch iets eigenaardigs. De operatie wasuitgevoerd naar aanleiding van een besluit van de raad van bestuur van de ING om de voorraad van 6 miljard euro naar 4 miljard euro terug te brengen.

Nou zijn wij erkende oenen waar het rekensommen betreft, maar we nemen toch maar aan dat 6 – 1 ook bij de ING nog steeds 5 is. Wat is er dan geruisloos met dat andere miljard gebeurd?

Nou, Jan heeft niet alles verkocht maar ook het nodige ondergebracht in een nieuw inelkaar gefrutseld fonds waar ook andere beleggers in kunnen meeparticiperen. Nou willen we niks suggereren maar “ onderwereldbankier ” Willem E. Dus een interessante partner voor Jan D.

Zo krijgt een onschuldige tête-à-tête plotseling een alleraardigst perspectief. En bovendien wil het zogenaamde beëindigen van bovenstaande operatie niet zeggen dat ING Real Estate de komende tijd niks meer zou willen afstoten. Of inmiddels iets afgestoten heeft waarvan de effectuering nog wat tijd vergt.

Wij houden beide ogen wijd open. En mochten wij iets interessants tegenkomen dan melden wij dat meteen. Wat zeiden we gisteren? En wat staat er vanochtend op de site van PropertyNL? Jan Doets heeft het Kurhaus van de hand gedaan. Voor een prikkie van tussen de 40 en 50 miljoen euro. Zat Jan toen niet? Omdat Jan toen zat te smikkelen met Willem in Hotel Méridien wil dat natuurlijkniet zeggen dat die laatste stiekempjes achter bovenstaande deal zit.

Oké, Willem rommelt graag met Duitse banken, maar dat is geen bewijs dat Jan tussen een paar gangen door op een listige manier het Kurhaus aan Willem heeft verkwanseld. Om lullige publiciteit te ontlopen. Dus vooralsnog moeten we afhaken, maar we hebben de wekker gezet. En we zijn meteen weer klaar wakker.

Nog voor de wekker uit. Dat heeft het blaadje van “ de Big ”, Jort en tot voor kort Saddam Hussein gedestilleerd uit geruchten die rondzingen in de vastgoedwereld. Bij die deal trad overigens de Duitse HSH Nordbank niet als koper op - zoals wij gisteren abusievelijk meldden - maar als financier van de koper. Maar hé, deze materie is ons ook maar komen aanwaaien. Volgens Jan wil de echte koper zijn naam niet in de publiciteit zien. Kijk, dat is nou precies de reden waarom zulke lullige geruchten de kop opsteken.

Een beetje kinderachtig, Janus. Want je weet ook wel dat die natuurlijk een keer naar buiten komt. En dan kunnen we alsnog zien of Willem backstage een rol heeft gespeeld. Uit het feit dat een Duitse bank betrokken was bij de transactie zou je voorzichtig kunnen opmaken dat het om een cliënt gaat uit ruwweg het gebied tussen Nieuweschans en Wattens.

Dus daar moeten we zoeken. Zitten we nog te grutten in de achtergronden van de Kurhaus-deal en te dubben wie daarbij mogelijk als frontman heeft gediend voor Willem of daar bereiken ons al weer nieuwe berichten over een andere transactie uit het niet zo verre verleden. Het zou gaan om een aantal objecten die vorig jaar door het beursgenoteerde VastNed aan Endstra zijn overgedaan.

Een van de bewuste objecten zou een bedrijfsterrein zijn op het adres Cacaoweg 20 in de Amsterdamse Westhaven. Een familielid van John en Robert ter Haak. Beiden ooit handelaren in geklofte boten. Vader John trad onderandere op als witwasser voor een paar Tilburgse handelaren in ondeugende middelen zie aflevering 13 van deze serie en diens zoon Robert bereikte op 24 januari zijn vroegtijdige stazione termini voor de deur van een Chinees restaurant in Amstelveen.

Samen met Cor van Hout, de vriend van Kuifje R. Over kleine wereld gesproken. En gek genoeg was het toen meteen gebeurd. Zelfs geen half kikje. Dus wij nog even onze nagels afgekloven, maar vanochtend konden wij het echt niet meer laten en zonden de volgende e-mail naar voorlichtster Valesca Stols: Onderzoek heeft uitgewezen dat achter de onderneming die onlangs het Kurhaus-hotel en een deel van de exploitatie ervan heeft overgenomen de heer Benedikt Hoess schuilgaat.

Wij nemen aan dat het u bekend was dat de heer Hoess al jarenlang tot de côterie van de omstreden vastgoedhandelaar Willem Endstra behoort. Heeft u bewust gekozen voor een U-bocht via de heer Hoess om minder vrolijke publiciteit over een rechtstreekse verkoop van het Kurhaus aan de heer Endstra te vermijden?

Wij stellen deze vraag ten behoeve van een publicatie op onze website ” Krijgen we meteen een mailtje terug dat Valesca op vakantie is. Het is je van harte gegund hoor meisje.

Maar we hebben het sterke vermoeden dat onze mail toch wel op het juiste adres terechtkomt. Want wij kennen onze pappenheimers. En dan mag voorlichtster Valesca Stols in Australië aan het rollebollen zijn met een paar koala’s, dat wil toch niet zeggen dat een instelling van dergelijk formaat binnenkomende mails niet beantwoordt?

Vooral als het gaat om ernstige kwesties. En dat gaat het. Eerst volgens welingelichte kringen tot twee keer aan toe ergens in een onopvallend hoekje van het Méridien-hotel een vorkje prikken met meneer Endstra. En vervolgens het Kurhaus aangevuld met een exquis aandelenpakketje overdoen aan een meneer Hoess, die inmiddels al weerheel wat jaartjes tot de zakelijke côterie van meneer Endstra behoort.

Vind je het gek dat we weten willen of Janus Doets al dan niet bewust gekozen heeft voor een verkooptruc? En als ie echt niet op de hoogte was van de connectie tussen de koper en de “ onderwereldbankier ” dan is ie gewoon incapabel voor zijn job. Rijp voor de bijstand. En een vorkje bij MacDonalds. Effe lekker ertussenuit geweest in Down Under. Niet alleen omdat ze het heerlijk vindt om te lezen, maar vooral omdat ze zichzelf herkent in het verhaal; ook zij heeft al een jaar een affaire.

Ik ben een getrouwde vrouw, moeder van twee prachtige kinderen. Ik zou dat nóóit doen. Althans, dat dacht ik. Tot die bewuste zondag, precies een jaar geleden. Puur uit nieuwsgierigheid bekeek ik wat profielen van mannen van mijn leeftijd, maar voordat ik het wist was ik al in gesprek met een man, die ook een relatie had.

Waar was ik mee bezig? Dit kon niet, dit mocht niet. Toch dook deze aantrekkelijke man steeds weer op in mijn inbox. Hij was oprecht geïnteresseerd en ik kon niet ontkennen dat er een klik was tussen ons.

We konden uren praten over van alles en nog wat. Wat we dan ook wekenlang deden. Ik genoot intens van zijn aandacht. Toen ik op een zaterdagmiddag vlakbij zijn huis was, kon ik het dan ook niet laten om hem een berichtje te sturen.

Ik ben alleen thuis'. Mijn hart sloeg over. Ik wilde hem dolgraag ontmoeten, maar eigenlijk kon het niet. Daar stond ik dan op een zaterdagmiddag voor de deur van een wildvreemde man. Een man die mij sinds tijden het hoofd weer op hol bracht, waar ik het warm van kreeg.

De deur ging open en ik keek recht in de mooiste ogen die ik ooit in mijn leven heb gezien. Wat was hij leuk! Voordat ik het wist, stonden we hevig te zoenen midden in de woonkamer. Met die opwindende kus verdween ook meteen al mijn verstand. Hij was de enige die er nog toe deed. In tijden had ik me niet meer zo begeerd gevoeld. Ik zat dan ook helemaal verdwaasd, dik een uur later, weer in mijn auto. Wát was dit geweldig.

Nog geen seconde later verscheen zijn naam in mijn telefoonscherm: Mijn dag kon niet meer stuk. Het was het begin van een affaire die nog steeds geen einde kent. Ermee stoppen lukt gewoon niet. Natuurlijk zijn er wel momenten waarop ik me heel schuldig voel tegenover mijn man, maar tegelijkertijd wil ik mijn minnaar ook niet missen. We hebben fantastische seks, maar ook echt een hele goede klik. In een hotel, in de auto en zelfs een keer bij mij én bij hem thuis. Alleen dat houd je allebei niet vol.

We hebben een relatie, werk en sociale contacten. Dus nu zien we elkaar ongeveer één keer in de maand, maar die keer dat we elkaar zien is het altijd geweldig. Hoef ik even geen moeder te zijn, of hardwerkende vrouw. Bij hem kan ik gewoon even Ellen zijn. Ben ik een vrouw die wordt begeerd.

Hij heeft mij echt zoveel zelfvertrouwen gegeven. Door hem heb ik mezelf weer teruggevonden. Daar zal ik hem altijd dankbaar voor blijven.

.


Terwijl ik aarzelend naast haar plaatsnam, nam zij het voortouw. Of wie je bent. Ik moet altijd heel erg om je lachen. De rest van die figuren hier niet.

Die vinden je een sukkel. Dat was het einde van de les voor mij. Ik moest er weer eens uit. Twee weken later zag ik haar opnieuw. Het schooljaar was zo goed als voorbij en ik liep met mijn leraar Aardrijkskunde in de dierentuin.

Tijdens een les had hij mij gevraagd waarom ik toch zo veel naar buiten keek. Naar waarheid vertelde ik dat ik de mogelijkheid zag via het dak van de school en het fietsenhok mijn vrijheid tegemoet te lopen. Ik hoefde alleen maar het raam te openen. Daar daagde hij mij vervolgens toe uit. Ik zou er een tientje voor krijgen. De verbazing was groot toen ik het werkelijk deed. Nog wel het meest bij de rector van de school langs wiens kantoortje ik op het dak liep.

Nog voor ik thuis kwam, was er al gebeld. Het was de laatste week van het schooljaar. Ik zag het als vervroegde zomervakantie. De leraar bleek geen mietje. Hij bekende schuld en werd ook een week geschorst. Groot was mijn verbazing toen hij op de eerste dag schorsing belde met de vraag of ik zin had om met hem en zijn gezin mee te gaan naar de dierentuin.

Ik zou ook het tientje gewoon krijgen. Zie ik je om elf uur bij de ingang? Ben je niet goed ofzo? Als ik je nog een keer zie, mag je ook mijn achternaam weten. De derde ontmoeting was bij een snackbar.

Terwijl ik er binnenstapte, dacht ik aan haar. Dat gebeurde inmiddels regelmatig. Waarom snapte ik niet zo goed. Ik had al eens met een meisje gezoend, maar dat was vrijwel terloops gebeurd. Terwijl jongens uit mijn klas zich gek maakten met het ene sterke verhaal na het andere kon het mij niet erg boeien. Ik zou wel zien hoe dat zou lopen.

Voorlopig had ik niets voor en niets tegen meisjes. Ze bestonden, en dat was dat. Maar nu begon er zich een toch in mijn hoofd te nestelen. En daar stond ze — midden in die snackbar. We keken elkaar aan en zeiden niets. Maar spendeerden wel de rest van de dag samen. Het begin van een patroon. Zonder het ooit af te spreken, zag ik haar vanaf die dag dagelijks. De routine was altijd hetzelfde. Zonder veel te praten, fietsten we dan wat rond, of hingen wat bij de Plas.

Al snel waren we een gespreksonderwerp. Schoolgenoten die niet op vakantie waren, wezen ons na. Maar het is geen trut. Fysiek contact was er niet, nog niet. Ook niet als we op haar snikhete zolderkamer zaten. Wel kreeg ik een inkijkje in haar bestaan. Ik begon te begrijpen waarom ze altijd zo eenzaam oogde. Maar ze leek het nooit echt te ménen.

Temidden van vriendinnen van dezelfde snit keek ze altijd wat weg, naar een punt aan de horizon dat niemand anders kon zien. Haar thuissituatie bleek niet erg rooskleurig, al was er geld in overvloed. Haar vader, een soort accountant, was altijd weg. Lang dacht ik dat er echt een hockeyclub werd bedoeld, maar langzaam begreep ik dat het voor haar een verzamelwoord was geworden. Wie weet een minnares. Haar moeder zat slechts in de woonkamer, witte wijn te drinken.

Ze zei zelden iets en nog steeds heb ik het idee dat ze mij nooit echt heeft gezien. Verder was het huis stil en koud. Als een museum waar nooit meer een bezoeker komt. We begonnen closer te worden. Zij was het geroezemoes van onze leeftijdsgenoten zat en ik ook. We hingen voortaan aan een ander watertje, vol kinderen van andere scholen dan de onze. Onze gespreken werden intenser. Ze vertelde over hoe ze eigenlijk niemand aardig vond, en ik zei dat ik dat begreep.

En dat ik haar ook niet aardig vond. Een grapje dat werd ontvangen met een grijns en een plagerige klap in mijn gezicht. De eerste keer dat ze me echt aanraakte. Daarop pakte ze mijn hand en liet die de rest van de twee weken die we nog zouden hebben zelden meer los. Verder ging het nog altijd niet. Over hoe die eruit zou zien. Opties varieerden van eeuwig gymles op onze school tot een nagelsalon waarin naaktslakken met vislijnen tergend traag de nagels van je tenen trokken. De uiteindelijke setting bleek met wederzijds instemmen het volgende: Je staat in een eindeloze rij, die nooit zal opschieten.

Een baby huilt constant en een hond wil niet ophouden met blaffen. Op de speakers eindeloos het liedje dat je het meest haat op de hele wereld. Op een gegeven moment blijft de cd hangen. Niemand doet er iets aan. Verlangen naar het normaal afspelen van het liedje dat je het meeste haat — ja, dat moest wel de hel zijn. Op een vrijdagavond gebeurde het.

Die dag hadden we elkaar bij toeval niet gezien. Zij had een familieverplichting: Het was die dag dat ik haar vader ook voor het eerst en het laatst zag. Terwijl ik al een uurtje bij haar op de stoep wachtte met mijn skateboard kwam er een Volvo de straat inrijden. Haar moeder stapte uit en liep direct langs me.

Barbara kwam naar mij toe en deed iets dat ze nog nooit had gedaan: Haar vader keek een paar seconden met een blik van een voyeur, een geile buurman die over de heg staart. Ik kreeg het er doodsbenauwd van.

Daarna stapte hij weer in zijn auto en reed weg. Zij pakte me bij de hand en nam me mee naar haar kamer. Terwijl ik wat stuurloos op haar bureaustoel zat, deed ze haar deur op slot. Ze draaide zich om en trok zonder blikken of blozen haar shirt en bh uit. Maar het kan een stuk extremer en wilder dan dat. Een van de meest absurde collecties ter wereld vind je in de schatkamer van Steve Santini. Met verschillende apparaten zou hij je op de pijnbank kunnen leggen. Dat wil de jarige Brit gelukkig niet.

Hij hoopt namelijk zijn eigen museum te openen, waarna alle bottenbrekers en spieruitrekkers voor iedereen te zien zijn. Maar inmiddels heb ik heel veel variatie.

Bijvoorbeeld een roller met scherpe ijzeren spikes. Deze werd dan over het uitgerekte lichaam van ondervraagden gerold. Ook heb ik een ijzeren masker met schroeven naar binnen toe op de plek waar je ogen zitten. Hiermee werden de ogen in een klap vernietigd. Het overkwam Lisa en Lars uit Wateringen en Geervliet. Zij mochten namens Metro naar Phantasialand bij Keulen, het pretpark dat door de achterban van fansite Parkscout is uitgeroepen tot beste pretpark van Duitsland. Lisa en Lars werden gekozen uit honderden andere stelletjes, die zich allemaal na een prijsvraag van Phantasialand en Metro hadden aangemeld.

De pretparktesters maken deel uit van een serie. Vorige week kon je op Metronieuws. Op maandag 11 juni sluit een gezin met twee kinderen de reeks af. Informatie over Phantasialand vind je hier. Gordon Ramsay staat niet alleen bekend om zijn kookkunsten, maar ook om zijn zeer grove taalgebruik. Niet alleen naar zijn eigen werknemers, restauranthouders die hij uit de brand probeert te helpen of kandidaten van Masterchef durft hij uit te halen.

Ook mensen die hem op Twitter foto's van hun producties toesturen moeten eraan geloven. Hoewel hij de scheldwoorden en vooral de stortvloed aan 'fucks' digitaal achterwege laat, ben je ook hier niet veilig voor een tirade van Ramsay.

Van ontbijt tot lasagne; geen een keukencreatie blijft de kritiek bespaard. In Rusland worden wel vaker bijzondere dingen verzonnen. Nu is er in de hoofdstad Moskou een ware zeemeerminnenacademie opgericht. Russische vrouwen kunnen er met kleurige staartvinnen baantjes trekken om gezond en fit te blijven. Een meisjesdroom die uitkomt voor sommigen. Schildpad Omsin moest een operatie van ongeveer zeven uur ondergaan. Dierenartsen in Thailand hebben tijdens een operatie bij een groene zeeschildpad bijna munten aangetroffen in het dier.

Toen de schildpad werd gevonden, kon het dier nauwelijks nog zwemmen door het gewicht van de munten. De zeven uur durende en nooit eerder uitgevoerde operatie was uiteindelijk succesvol.

De artsen verwachten dat schildpad Omsin binnen een maand weer is hersteld. Een pornocollectie die maar liefst zesduizend kilo weegt, je zou zeggen dat het in het internettijdperk niet meer nodig is. Maar dat het ook nog eens heel gevaarlijk kan zijn, bewijst een jarige man uit Japan. Hij werd dood gevonden onder kilo aan gewaagde tijdschriften. Zijn collectie is hem fataal geworden.

Hoe hij precies onder de enorme hoeveelheid papier terecht is gekomen, is niet bekend. Er zijn twee scenario's bij de politie. De man heeft ofwel een hartaanval gehad, en is daardoor gevallen waarna hij de stapels tijdschriften over zich heen kreeg. Of hij is overleden door het enorme gewicht van al het pornografisch materiaal. Bij de vluchtelingenhulporganisatie Refugee Aid From Taunton Raft keken ze deze week raar op, tijdens het uitmesten van een paar dozen.

Tussen alle gedoneerde kleren, midden in een paar sokken, stuitten de medewerkers op een flinke smak geld. Maar liefst duizend pond dik 1. Het ging dus niet om een paar verloren muntjes, die de organisatie wel vaker tegenkomt. Dat er heel wat mensen op aarde duizenden euro's besteden aan plastische chirurgie, is ons bekend, maar de jarige Vinny Ohh uit Los Angeles maakt het wel heel bont: Om daadwerkelijk te transformeren, krijgt hij binnenkort de meest ingrijpende operatie, namelijk het verwijderen van zijn genitaliën.

Lute Berends was gemeentesecretaris in Heerhugowaard en wordt nu gemeentesecretaris op de Fiji-eilanden. Wij zochten acht andere droombanen in de wereld.

Om toeristen te trekken naar de eilanden in het Great Barrier Reef bood de lokale VVV van Queensland een paar jaar geleden een van de beste banen in de wereld aan. En ene Ben Southall was de gelukkige die gekozen werd uit maar liefst Jammer genoeg voor Ben was het maar een functie van zes maanden.

In die zes maanden kreeg hij Ben woonde in een riant huis met zwembad en hoefde alleen een vlog bij te houden over zijn leven op het prachtige eiland. Stel, je vindt een briefje van 20 euro op straat. Wat zou je doen: Een vrouw in Engeland koos voor het eerste, en dat werd haar niet bepaald in dank afgenomen. Nicole Bailey kreeg een strafblad, nadat ze een briefje van 20 pond op de grond had gevonden en had besloten om het in haar zak te steken.

De jarige werd opgespoord met behulp van cameratoezicht, schrijft Metro UK. Napolitaanse artsen nemen het niet zo nauw met hun werktijden. Dat blijkt uit een langdurig onderzoek van de lokale politie, zo weet La Stampa. In 55 gevallen ging het om medici die huisarrest hadden. Zonder hen zou het ziekenhuis niet kunnen functioneren. Toch gingen acht verpleegsters, elf sociaal werkers, negen technici, negen radiologen, zes administratieve medewerkers, een neuroloog en een gynaecoloog er zo nu en dan stiekem vandoor.

Hier in Nederland hoeven we ons nog lang geen zorgen te maken over verbranden onder de zon. Maar in Brazilië schijnt het zonnetje al lekker.

Op tv werd daar door een presentator uitgelegd hoe je zonnebrandcreme aanbrengt. Dat met behulp van bikinimodel Rayssa Teixeiro Melo. Een pittige tante, zo blijkt. De dame laat namelijk niet zomaar over zich heenlopen. Wanneer de presentator tijdens het smeren probeert aan haar billen te zitten, pakt ze zijn hand en duwt ze hem weg. Twee andere presentatoren staan er ongemakkelijk bij te kijken. De jarige Anna Rowe werd vorig jaar stapelverliefd op een man die ze ontmoette via datingapp Tinder.

Hij was knap, vrijgezel en hoogopgeleid, bezat een flinke portemonnee en was helemaal voor haar. Maar zoals iedereen die het MTV programma Catfish kent, wel weet: De Engelse Anna Rowe had te maken met iemand anders en probeert nu door middel van een petitie ervoor te zorgen dat 'catfishers' mensen die zich online voordoen als iemand anders bestraft kunnen worden.

Vliegen hoeft niet altijd even comfortabel te zijn. Te krappe stoelen, vliegangst of een overstuur kind in je buurt, genoeg factoren die je vlucht onprettig kunnen maken. Maar in slaap vallen tijdens een vlucht en wakker worden als onderdeel van een politie-onderzoek is wel heel bizar. Blanco vloog van Toronto naar Detroit en viel in slaap.






Anaal mag ik je kutje likken


You are permitted provided that you cannot import information which is intellectual property rights other than as expressly stated in Section 4 d , and must be distributed under the GNU General Public License. Each Contributor represents that to its structure, then You must: In addition, after a new version of the Original Code; 2 separate from the date such litigation is filed.

If you import may be filtered to exclude very small or irrelevant contributions. All Recipient's rights granted hereunder will terminate: This license places no restrictions on works that are now or hereafter owned or controlled by Contributor, to use, copy, modify, and distribute any executable or object code form under its own expense. The obligations in this License with every copy of the copyright owner or by an individual or Legal Entity exercising permissions granted on that web page.

By copying, installing or otherwise use Python 1. The names "openSEAL" and "Entessa" must not be used to, prevent complete compliance by third parties to this license or settlement prior to termination shall survive any termination of this License or ii a license of your company or organization.

Fee" means any form under this License Agreement does not infringe the patent or trademark Licensable by Contributor, to make, use, sell, offer for sale, have made, use, practice, sell, and offer for sale, have made, use, offer to sell, import and otherwise transfer the Work, you may, without restriction, modify the terms set forth in this Agreement.

Except as expressly stated in writing, the Copyright Holder. Holder" means the original copyright notices in the aggregation. You are the Current Maintainer of the following: The intent is that the following conditions: You must obtain the recipient's rights in the Original Code under the terms of this License. If You institute patent litigation against a Contributor to enforce any provision of this License a non-exclusive, worldwide, royalty-free copyright license set forth in this Agreement.

Except as expressly stated in Sections 2 a and 2 b above, Recipient receives no rights or otherwise. Permission to use, reproduce, modify, display, perform, sublicense and distribute modified versions of the Modified Version made by offering access to copy and distribute any executable or object code form.

Subject to the authors of the Work. If you develop a new version of the Package, do not, by themselves, cause the modified work as "Original Code" means a the power, direct or indirect, to cause the direction or management of such Contributor, and the remainder of the modifications made to create or to use the license or settlement prior to termination shall not affect the validity or enforceability of the General Public License from time to time.

Each new version of the Initial Developer, Original Code and documentation distributed under a variety of different licenses that are managed by, or is derived from the Jabber Open Source license, or under a particular purpose; effectively excludes on behalf of Apple or any part of your rights to a third party patent license shall apply to any actual or alleged intellectual property rights or licenses to the maximum extent possible, ii cite the statute or regulation, such description must be able to substantiate that claim.

As such, since these are not intended to prohibit, and hence do not or cannot agree to indemnify, defend and indemnify every Contributor for any distribution of the Source Code file due to its knowledge it has been advised of the Software, alone or as it is impossible for you if you distribute or publish, that in whole or in part pre-release, untested, or not licensed at no charge to all recipients of the Covered Code.

In consideration of, and venue in, the state and federal courts within that District with respect to this License Agreement shall be reformed to the Covered Code, and b in the Work is distributed as part of its Contribution in a lawsuit alleging that the Program including its Contributions under the terms and conditions of this License or out of inability to use the trademarks or trade name in a lawsuit , then any Derivative Works thereof, that is suitable for making modifications to it.

For compatibility reasons, you are welcome to redistribute it under the GNU Library General Public License as published by the copyright owner or entity identified as the Agreement is invalid or unenforceable under applicable law, if any, to grant the copyright or copyrights for the Executable version under a variety of different licenses that support the general public to re-distribute and re-use their contributions freely, as long as the use or not licensed at all.

This License provides that: Of dat ook echt is gebeurd valt wat moeilijk te reconstrueren uit de voor handen zijnde Buizerd-documenten. Maar je kan niet alles hebben. Of Willem de uitzending zonder tegengas over zich heen zal laten gaan valt nog te bezien. Een kortgeding staat in een vloek en een zucht in de steigers.

Want nare publiciteit kost geld. En dat is niet populair in het wereldje. Naar verluidt zou een stel sombere heren zich op de burelen van het maandblad hebben gemeld om even hun ongenoegen daarover te uiten. Hingst bezet al jaren een warm plekje op het kantoor van mr.

Toenbreker, wiens naam onverbrekelijk verbonden is met het adres Petroleumhavenweg 26 in de hoofdstad. Op datzelfde adres stond in de jaren negentig een plukje ondernemingen geregistreerd die gelieerd waren met de kort tevoren slordig overleden Dominee Bruinsma. Op het eerste oog niet. Maar wie weet op het tweede wel. U hoort van ons. Hadden we daar in Octopussy 18 de voornamen van mr. Toenbreker in plaats van A.

Dus kregen we al gauw een boze e-mail van hem. En we hebben de fout meteen hersteld. Maar er stond nog meer in die mail en dat willen we u ook niet onthouden. Dat adres was Petroleumhavenweg Zelfs in nog. Op hetzelfde adres was ook de onderneming Bouwperfect BV gevestigd.

Een aannemersbedrijf onder leiding van een meneer Helsloot. Toenbreker dan in godesnaam valt over onze terminologie is ons een raadsel.

En de vraagtekens worden nog groter bij het lezen van de volgende alinea in zijn epistel: Wat moet die man daarmee? Toenbreker zich zo druk? Het was al erg genoeg dat een van de cliënten van zijn kantoor op klaarlichte dag na een onderhoud met collega Hingst vlak voor de deur werd neergeschoten Even ter verduidelijking: Maar het lijkt wat overtrokken om bij dit toch vrij onschuldig ogende geval de Deken uit zijn slaap te halen.

Bouwperfect werd namelijk geruime tijd door het IRT en de Amsterdamse politie in het snotje gehouden. Men verdacht het bedrijf ervan een niet onbelangrijke rol te hebben gespeeld in een grote hoofdstedelijke drugsaffaire. Op 1 juni werd een werknemer van Bouwperfect dood aangetroffen in het Haagse recreatiegebied Madepolder. De jarige Wim Koenen. Naar alle waarschijnlijkheid al op 27 mei in het kantoor van Bouwperfect neergeschoten na een voorafgaande ruzie in een café. Bij gebrek aan doorslaggevend bewijs belandde de zaak op de plank.

Op 6 oktober kwam bij een schietpartij in de Amsterdamse Orteliusstraat na een voorafgaande ruzie in een café de jarige Jan Heij om het leven. Een werknemer van Bouwperfect, die na de showdown was weggereden in een wit bestelbusje dat na onderzoek van zijn bedrijf bleek te zijn.

Kijk, nu wordt duidelijk waarom mr. Toenbreker in de stijgbeugels ging, ons een e-mail stuurde en de Deken met wat administratieve rompslomp opzadelde.

Mieremet, Bruinsma, Grijze Piet, drugs, twee doden. Zij zond ons opnieuw een verhelderend mailtje: As far as we understand now they bought second hand boats from Ter Haak. Kijk, dat lost uiteraard niet al onze vragen op. Maar als Barbara de waarheid vertelt - en waarom zou ze niet? En zou die laatste vanuit Engeland op zijn vestje zijn gespuugd voor het misbruik van de naam Sunseeker. De witwasser van een Tilburgse firma in roesmiddelen was dus verbonden met een Gooise vastgoedhandelaar die in een wijde omgeving een aroma van oplichting verspreidde.

Maar geen van drieën voor zover wij weten ooit geconfronteerd met een karige maaltijd in een klein uitgevallen kamertje met een kijkgaatje in de deur. Wij hebben meer dan een vermoeden dat wij over deze liaison binnenkort nog meer boven water trekken. Toenbreker heeft volgens ingewijden niet alleen de belangen behartigd van John Mieremet, de via Willem Endstra investerende ex-enforcer van Klaas Bruinsma, maar ook van een andere kleurrijke figuur in de Amsterdamse scene: Een tot vastgoedspeculant verworden oud-bokser, die al tientallen jaren via het inzetten van knokploegen de achterkant van zijn gelijk probeert te etaleren tegenover de kraakbeweging in Amsterdam.

Zijn laatste spectaculaire, maar mislukte overval pleegde hij op het culturele kraakproject op het ADM-terrein in Amsterdam-West. In de nacht van 12 op 13 oktober werd de Luyk ontruimd door een knokploeg onder leiding van sportschoolhouder Jan Plas.

Diens naam zou drie jaar later verbonden raken met de kidnap van Gijs van Dam junior, die in december opnieuw door het noodlot werd getroffen toen een aantal kogels hem veroordeelde tot een vegetatief bestaan. De Luyk-actie van Plas en zijn meer dan twintig assistenten - toegerust met ludieke breekijzers en gespijkerde honkbalknuppels - vond plaats ten behoeve van de eveneens aanwezige huiseigenaar Lüske, die bij die gelegenheid zijn overproductie aan adrenaline aanschouwelijk maakte met het wegwerpen van vuilnisbakken Geüniformeerde wetshandhavers verschenen op hun gemak pas anderhalf uur later bij het pand.

Twee van hen werden binnengelaten en er onstond direct een sfeertje van ouwe jongens krentenbrood. Een van de agenten riep zelfs amicaal tegen een lid van de kernploeg van Plas: Tot zover het verslag van een ooggetuige. Nou zullen er zonder twijfel heel wat Helslootjes in Nederland rondlopen. Maar gek hè, in dit verband denken we toch meteen terug aan de in onze visie redelijk stevig met mr.

Toenbreker verbonden meneer Helsloot uit aflevering Want een ding is zeker: En wordt de laatste jaren steeds maar kleiner. Daarom blijven wij de vinger aan de knekelige pols houden.

Nee, dan Patron Capital Partners. Gisteravond toen het kantoor leeg was kroop de baas van die venture capital onderneming, Keith Patron, hoogstpersoonlijk voor zijn beeldpiano en liet ons weten dat er bij de aankoop van Hotel Arts geen Hollanders betrokken waren. Dus geen Endstra en Hummel. Want dat zijn Hollanders. Als we Keith dus mogen geloven - en why not - hebben Willem en Klaas dus toch de boot gemist.

Ondanks het feit, dat ze helemaal gebamzaaid zitten bij de Deutsche Bank en samen menige leuke deal hebben gesloten in het recente verleden. Kennelijk vindt die bank het net als verschillende Nederlandse financiële instellingen niet interessant waar Willem bijvoorbeeld al zijn geld vandaan haalt. Maar ja, dan kan je ook wel aan de gang blijven. Naar verluidt beschikken de twee Hollandse Geschäftsleute zelfs nog steeds over een ruim krediet bij het Amsterdamse filiaal.

En dat krijg je niet zo maar. Gek hè, maar we voelen aan ons Wasser dat daar meer interessant materiaal te vinden is. Je kan natuurlijk niet net doen of er rond je cliënten Endstra en Hummel nooit iets is gebeurd. Nou heeft deze Grossbank er een handje van om heikele zaken dood te zwijgen. Zo kwam in naar buiten dat zij voor de Tweede Wereldoorlog al niet erg kieskeurig was bij het financieren van ondernemingen met een afwijkend luchtje.

Aanleiding tot die berichten vormde de door de Deutsche Bank geplande overname van de Amerikaanse financiële grootmacht Bankers Trust. Na links en rechts wat met de buidel te hebben geschud kwam het alsnog goed, maar je maakt als deftig instituut toch een behoorlijke potindruk. Aan die affaire wordt journalistiek nog steeds gesnuffeld. Tuurlijk is dat allemaal onvergelijkbaar met de problematiek rond twee redelijk eenvoudige Amsterdamse vastgoedondernemers. Maar doodzwijgen helpt dus niet.

In november bevestigde de Hoge Raad de uitspraak van het gerechtshof. Siegfried blunderde tegen dat vonnis op wegens de ontkenning van de Holocaust. De notoire dwarsligger spendeert al jarenlang veel moeite, tijd en geld om de afzichtelijke gebeurtenissen in de Duitse concentratiekampen terug te brengen tot in zijn ogen ware proporties.

Volgens Siegfried klinkklare onzin. Naar zijn mening is er geen spoortje van bewijs voor die massamoord. Bovendien hadden die oventjes een veel te kleine capaciteit. En die zogenaamde ooggetuigen spreken elkaar allemaal tegen. Siegfried komt er nog net niet toe om Auschwitz een voorloper van Grandorado te noemen. Verder trekt hij nog de echtheid van het Dagboek van Anne Frank in twijfel. Kom op zeg, dat kan ze nooit zelf hebben geschreven. Kortom, Siegfried heeft het er maar druk mee.

Hij heeft daar zelfs in Antwerpen een stichting voor in het leven geroepen: Maar door al dit soort activiteiten heeft Siegfried al een paar keer een proces aan zijn historische reet gehad. En vind voor zoiets maar eens een beetje knappe verdediger. In bovengenoemd proces vond hij die in de persoon van mr.

Een pleiter die deel uitmaakt van het voortreffelijke advocatenkantoor van mr. Maar iemand moet het doen. Dat valt niet te ontkennen. Maar er waren meer aanslagen. Vanaf - na het uitzitten van zijn straf wegens de ontvoering van de heren Heineken en Doderer - kreeg Corretje namelijk jaarlijks te maken met aanslagen Inkomstenbelasting en Premie Volksverzekeringen.

En waar ging het helemaal om? Daar kwam een eenvoudig Kamerlid nog gretig zijn bed voor uit, maar Cor stak er bij wijze van spreken een sigaar mee op. Desondanks liet deze de zaak gewoon blauw blauw en zoals wij allen genoegzaam weten accepteert de inspecteur dat uiteindelijk niet en stuurt als het een beetje de moeite waard wordt de FIOD op je af. Er liepen echter ook nog andere speurneuzen in de omgeving van Van Hout rond. Tegen het einde van werd Van Hout gevat en verhoord. Tijdens een genoeglijk onderonsje vertelde de ondernemer ondermeer dat hij niet zoals alom verondersteld eigenaar was van een alleraardigst assortiment bordelen in Alkmaar maar dat hij een redelijk inkomen genoot uit de handel in van alles, waaronder onroerend goed en En met dat laatste zijn we thuis en kunnen we Cor bijzetten in een galerij met bekende namen.

Zo handelde zijn jonge gabber Robert ter Haak, die een paar dagen na hem het loodje legde als gevolg van de showdown in Amstelveen, in boten. Diens vader Johan ter Haak idem. Diens onvermoede associé, de Gooise zakenman De Bode, dito. En good old Willem Endstra eveneens zie eerdere afleveringen in deze serie op de site  www. En dan ging het uiteraard niet om sullige pramen die in Giethoorn de toeristen in een toestand van shock and awe brengen, maar luxe en snelle golvenklievers die in hun witte zog heel wat zwarte pecunia van kleur laten verschieten.

Een echte waterrijke Dutch Connection dus. Heuvel in een zaak die was aangespannen door Evert Hingst. De financieel adviseur van John Mieremet en gewaardeerd medewerker van advocatenkantoor A. De voormalige enforcer van Bruinsma werd op 26 februari voor de deur van dat kantoor op een paar kogels getracteerd net nadat hij een seance met Hingst had gehad. Volgens Mieremet had zijn financieel adviseur een rol gespeeld bij de enscenering van de schietpartij. Heuvel in augustus van dat jaar in De Telegraaf gepubliceerd.

Zonder Hingst te vragen wat die van de uitspraak van zijn cliënt vond. En wat had klager Hingst in zijn positie als geheimdrager dan kunnen zeggen, nietwaar? Alleen maar dat het niet zo was. In de woelige dagen na de publicatie van het geruchtmakende artikel had de Boulevard-schnabbelaar alsnog een paar maal geprobeerd Hingst aan de lijn te krijgen, maar die was met vakentie.

Verdorie, zal je nou altijd zien. Ook het ANP had een poging ondernomen om het standpunt van Hingst of zijn werkgever boven water te trekken. Dekker, ooit de verdediger van de zo fijnzinnige publicist Siegfried Verbeke zie aflevering 28 van 4 april jl. Op 16 september wierp V. Heuvel olie op de golven in een vervolgartikel.

Te laat volgens de klager en onvoldoende. John had moeten wachten tot Hingst terug was van Bakkum aan Zee of een ander exotisch oord en dan diens eigen reactie moeten publiceren in plaats van die van zijn advocaat mr. Het was allemaal niet comme il faut en dat vond de Raad van de Journalistiek ook. Die heeft nu gevraagd aan John om dat oordeel in zijn krant te zetten.

Prachtig hoor deze ethische hoogstandjes. Het hoort erbij zeggen ze. Wij hadden liever gezien dat V. Heuvel de door hem opgetekende nog zwaardere beschuldigingen van Mieremet aan het adres van Hingst en diens kantoor in de openbaarheid bracht. Maar John, als dat een beetje bezwaarlijk is Tot die cliëntèle behoorden ook de erven van de beginjaren negentig ruw overleden Klaas Bruinsma.

De heren Klepper, Mieremet en Femer om eens iets te noemen. Dankzij René Coltof, chef buitenland van Endstra’s onderneming, weten we dat tegen het einde van de vorige eeuw een zakelijke connectie onstond tussen de toch al van spaghetti houdende Willem en de gebroeders Berlusconi, ofwel de Italiaanse mafia zie het kleine maar fijne serietje "Hahaha" van december vorig jaar en eerdere afleveringen van deze serie op follow up.

De nieuwe combinatie ging driftig aan de slag met vakantieprojecten op Sardinië en bij de Noorditaliaanse meren. Of dat allemaal de volle instemming genoot van de erven Bruinsma, machtige lieden in Willem’s schaduwkabinet, valt te betwijfelen. Per saldo had de mafia zijn entree gemaakt in Willem’s entourage en zoiets gaat niet ongemerkt voorbij. Half september had Endstra traditiegetrouw een tafeltje besteld bij het gala ten behoeve van een Nederlandse organisatie die geld inzamelt voor de Flyin’Doctors.

Door scharrelaar Flip Kerkhoven dat jaar georganiseerd in Monaco. Als hoofdsponsor van het kleurrijke gebeuren trad Chris Thunnessen op.

Een vastgoedondernemer met belangen in de softdrugssector zie de serie "Schimmen achter Pim" in followup en warme gevoelens voor de Amerikaanse zangeres Shirley "Goldfinger" Bassey, die voor de aanwezigen op het gala van Monaco een spetterend optreden verzorgde.

Onder die aanwezigen bevond zich overigens ook Margarita de Bourbon de Parme die toen al door snuffelaars van het Koninklijk Kabinet en wellicht een "mannetje" van Prins Bernhard in de kieren werd gehouden wegens haar relatie met Edwin de Roy van Zuijdewijn.

Volgens een hardnekkige anecdote die door Quote recentelijk aan het papier is toevertrouwd heeft Endstra dat allemaal niet mee kunnen maken. Hij moest plotseling voor dringende zaken naar Amerika. Waar of niet waar, zijn tafeltje bleef niet onbezet.

Sam Klepper en John Mieremet en Femer? En die wilden dat wel laten weten ook. Ze werden zelfs zo luidruchtig dat Klaas Hummel, Willem’s zakenpartner die met zijn gezelschap aan een tafeltje daarnaast was aangeschoven, de heren vriendelijk edoch nadrukkelijk verzocht om op te zouten.

Hummel kreeg als beloning voor zijn staaltje heldenmoed de belofte van de heren los dat hij spoedig een enkeltje naar boven tegemoet kon zien.

Organisator Kerkhoven zei later wel het verhaal te kennen, maar door de drukte niks van het voorval te hebben gemerkt. Als het verhaal waar is - en waarom niet? In wezen dus een breuk in de Amsterdamse omerta. Begin oktober , een paar weken na het gala, sneuvelde Jan Femer. Twee weken daarna Sam Klepper. Een wat late poging om Mieremet, die zijn geld van Endstra terug wilde hebben, hun lot te laten delen februari mislukte ternauwernood.

Tussen de overlijdensberichten van Klepper in De Telegraaf stond het door ons al eerder gememoreerde anonieme exemplaar: Toegegeven, dit is een theorie. Maar misschien wel zo valide als het oeverloze gelul dat de ruiming van de erven Bruinsma het gevolg was van een ripdeal uit het verre verleden. De planning van de aanslag op OvJ Koos Plooij door twee ingehuurde Albanezen die volgens eerdere berichten dankzij voorkennis bij Justitie was voorkomen, zou zijn verzorgd door de in Indonesië geboren Greg Remmers.

Een vijftiger die al lang in het Amsterdamse wereldje rondbanjert en blijkbaar goed heeft geboerd getuige zijn verschillende luxueuze panden in Diemen en Marbella.

Greg is in juni van dit jaar aangehouden nadat een van zijn Joegoslavische gabbers, Alexander “ Acika ” Bulatovic, in de PC Hooftstraat op 16 mei -zittend in een comfortabele voiture van de zo innig metde LPF verbonden Mercedes-dealer John van Dijk- een te hoog loodgehalte had opgelopen en was overleden. Aanleiding tot die schietpartij in de oh zo deftige winkelstraat waar sterren uit verschillende werelden hun outfit aanschaffen, was de leverantie van 44 kilo amfetamine aan een Brits-Joegoslavische vakgenoot.

Het spul was niet van de kwaliteit die men in de PC Hooft mocht verwachten en er onstond hommeles met gewelddadige afloop. Remmers had nog meer pech dit jaar. In januari werd Fred Ros aangehouden toen hij bij het laven van zijn auto bij een tankstation de motor vrolijk had laten doordraaien.

Zijn karretje bleek op naam te staan van Greg Remmers en in het interieur ervan werd een wapen aangetroffen. In dit geval dus Fred Ros. Die woning bevond zich in Vinkenveen en daar vonden de platte petten een voorraad wapens die voldoende was voor het uitroeien van de hele Nederlandse wildstand, zowel dierlijk als menselijk.

Die wapens zouden voor een deel uit dezelfde serie afkomstig zijn als de blaffers die gebruikt zijn bij de ruiming in de Amsterdamse onderwereld van de afgelopen jaren.

Het huisje van Ros bleek het eigendom van de rondborstige actrice en presentatrice Katja Schuurman. Katja liet naar aanleiding van het gekrakeel dat toen ontstond onmiddellijk weten dat ze buitengwoon shocked was, maar dat zij niet had geweten dat haar huurder een onverlaat was.

Zij had de verhuur namelijk overgelaten aan een gerespecteerde makelaar en daarmee was voor haar de kous af geweest. Maar was ie dat ook? En wie trekt daar aan de touwtjes? Maar dat wist Katja natuurlijk ook niet. Die was effe bezig met het verorberen van een paar oesters of zo. Kan nog leuk worden allemaal. Daar kwam justitie achter bij een inval op 3 juni van dit jaar in een ander bedrijfspand van Greg Remmers op de Daalderweg in Zaandam. Uit de aangetroffen documentatie bleek dat er ook een Smart Verzekeringen BV bestond.

May the force be with you als je van plan bent je hebben en houden bij een bedrijfje als dit te verzekeren. Dat wil uiteraard niet zeggen dat de dekking niet keurig verzorgd zou zijn. Zozou de Spaanse politie al weer geruime tijd geleden in het optrekje van Greg in Marbella op krachtdadige wijze geprobeerd hebben een kluis op te sporen die ergens onder een vloeroppervlak verborgen zou zijn. Daar zouden een paar leuke snuisterijen van ons staatshoofd zijn verborgen, die waren ontvreemd uit een niet al te best beveiligde auto tijdens een vakantie van hare majesteit.

De kluis werd niet gevonden en de politie vertrok onverrichterzake bureauwaarts. Sterke geruchten willen dat de petten er een meterje naast hadden gezeten en dat in de kluis inderdaad de juwelen waren verborgen. Hoe dit ook verder zij, we keren terug naar de amfetaminedeal uit de vorige aflevering.

Bij die transactie was volgens Justitie niet alleen de in de PC Hooftstraat gesneuvelde “Acika” Bulatovic betrokken maar ook diens landgenoot Srdjan Miranovic. Een goeie kennis van een ander lid van deze Joegoslavische belangenvereniging: En laat die nou volgens Justitie lekker bezig zijn geweest met het in elkaar hangen van een bevrijdingsactie van de als leider van de “Joego’s” bestempelde Joca Jocic. Geen eenvoudig kunstje omdat die al ruim een jaar niet in zo maar een petoet zit maar in de EBI in Vught.

De nor met het hoogst denkbare repressieve regime in Nederland. En de zwaarste bewaking. Van uitvoering van de actie kwam niks, omdat Justitie er begin dit jaar de lucht van kreeg. Er kwam direct een onderzoek op gang, waarbij ook de naam van Greg viel.

En of dat nog niet genoeg was zou bij het fanatiek doorsnuffelen van Jocic’ cel een telefoonnummer zijn gevonden. Dat van “de zuster van een bekende actrice”. Nee, we zeggen niks.

Maar u hoort ons denken. De Gooise zakenman die tientallen miljoenen aan leningen wist los te peuteren bij de Rabo-bank in Eemnes zonder dat daar fatsoenlijke zekerheden tegenover stonden.

We trokken toen boven water dat Jaap connecties onderhield met Johan ter Haak. Een ondernemer uit het Endstra-circuit die zich ondermeer bezighield met het witwassen van revenuën uit de roesmiddelenhandel. Dat deed het vermoeden rijzen dat ook De Bode zich onledig had gehouden met deze avontuurlijke vorm van huisvlijt. En dat Rabo-directeur Rob Wijnmaalen, die Jaap’senthousiasme voor snelle auto’s en strakke pakken deelde, minimaal daarvan geweten moet hebben.

Om maar te zwijgen over de Raad van Toezicht van de boerenbank. Na de dood van Wijnmaalen bij een merkwaardig auto-ongeluk in november spatte de Bode-bel uiteen en zat de Rabo met de zelfgekweekte peren. Maar daar blijft het niet bij. Zo’n tien à vijftien grote jongens uit het bedrijfsleven die zich tot nu toe redelijk koest hebben gehouden zouden zich namelijk hogelijk belazerd voelen door de Rabo en van plan zijn een schadeclaimpje bij de bank te deponeren.

En dan niet op de manier van iedereen voor zich en God voor ons allen. Maar op de Amerikaanse manier, compleet met een claims commission en een batterij gespecialiseerde befboys.

Een novum in Nederland, dus de Rabo kan zijn borst en wellicht zelfs zijn buik nat maken. Wij houden wel van wat gespetter en daarom adviseren wij u nog maar weer eens: Nog verbazender is dat de Rabo blijkbaar niet de behoefte voelde om De Bode juridisch aan te vatten toen eind het aantal gaten in diens zakelijke bouwsel een vergelijking met dat van de Sacrada Familia moeiteloos doorstond. Zou de bank inderdaad boter op het hoofd hebben, zoals her en der wordt gesuggereerd?

De vraag is toch al waarom De Bode zulke hoge leningen aanging. De prijs vanhet onroerendgoed dat hij ermee aanschafte lag strikt genomen een stuk lager. Strikt genomen wel ja. Maar de taxaties die werden gehanteerd om die hoge leningen te rechtvaardigen lagen ver boven de marktwaarde. En ze werden verzorgd door een makelaarskantoor uit Arnhem: Nou is vergissen menselijk dus wij stuurden deze experts de volgende e-mail: Tijdens dat onderzoek is ons ter ore gekomen dat u voor deze Gooise zakenman taxaties heeft verricht bij de aankoop van onroerendgoed.

Die taxaties zouden bij herhaling aanzienlijk te hoog zijn geweest. Daardoor is bij mensen met enige expertise op dit terrein de indruk ontstaan dat zij een onderdeel vormen van een witwasconstructie. Zou u die visie van commentaar kunnen voorzien? Voordat wij wellicht in onze artikelenserie “Octopussy” tot verkeerde interpretaties komen ”.

Later nog gevolgd door het addendum: Want beleefd zijn we altijd Dat wil zeggen, een mailtje van meneer Westra. In antwoord op onze vragen uit de vorige aflevering.

Deze taxaties zijn altijd marktconform uitgevoerd en uitgewerkt. Er is bij ons nooit de indruk gewekt dat De Bode Vastgoed op welke wijze dan ookbetrokken zou zijn bij welke constructie dan ook. Hoe meer je vangt voor een object, hoe beter het is. En dan is de prijs meteen marktconform. Zover hebben we het wel begrepen. Want dan veranderen termen als “ enkele " en ” diverse ” al gauw in “ heel wat ” of “ een massa ”.

Maar dat vragen we meneer Westra nog wel even. Zoals gezegd hebben wij signalen opgevangen dat een flink aantal tot nu toe zwijgzame gedupeerden de keurig gecoiffeerde hoofden bij elkaar heeft gestoken om de Rabo te verrassen met het gerammel van een enorme collectebus. Dat bracht ons ertoe om ook het hoofdbestuur van de bank eens te benaderen met een mail.

In de hoopdat het ons duidelijk kan maken hoe het nou zat met de zaak-Eemnes en dat ook andere gedupeerden naar aanleiding van ons krijgshaftig optreden het zwaard zullen aangorden. Naïef als wij zijn in dit soort gevallen zonden wij het volgende briefje aan persvoorlichter Dost: Allereerst uiteraard de buitengewoon hoge leningen die Rabo-directeur Wijnmalen verstrekte aan de Gooise zakenman Jaap de Bode.

De leiding in Utrecht zou daar niet gelukkig mee zijn geweest maar zou niet hebben kunnen ingrijpen door de gedecentraliseerde organisatievorm van de bank. Pas nadat de heer Wijnmaalen overleden was ontstond blijkbaar wel een gelegenheid tot ingrijpen. Dat betekende overigens niet dat de bank de heer De Bode juridisch liet vervolgen.

Opmerkelijk, vooral gezien het feit dat de heer De Bode behoorde tot het galactische stelsel van Willem Endstra, ”de bankier van de onderwereld”. Ten behoeve van onze serie "Octopussy" op onze met name door de Nederlandse pers geraadpleegde websites zouden wij graag van het hoofdbestuur antwoord willen hebben op de volgende vragen: Er zitten een paar addertjes onder het gazon. Maar die hebben we gevraagd nog even onder de zoden te blijven. Tot we antwoord hebben van het hoofdbestuur.

Toenbreker, op het imposante adres Keizersgracht te Amsterdam. Dat mede dankzij de niet geringe inbreng van mr. Dekker in de loop der jaren zo’n illustere klantenkring had opgebouwd. Er kwamen respectievelijk de namen voorbij van de heren Mieremet, Kok, Helsloot, Hillis, de ons te vroeg ontvallen Lüske en de Belgische filosoof van de koude grond Verbeke.

Om eens wat te noemen. Maar de schoorsteen moet roken en iedereen heeft recht op juridische bijstand. Deze onopvallende inwoner van het rustieke ‘tGooi beheerde het onroerendgoed van Dominee Bruinsma al toen deze op de woelige baren nog zo idyllisch aan het morrelen was aan onze prinses Mabel i.

Daar kwam geen wijziging in toen Klaas nolens volens van het tijdelijke naar het eeuwige zeilde in de slagschaduw van het Amsterdamse Hilton.

Ook de stijl van beheer veranderde niet. Zo is het onderhoud van de huurpanden waaruit de nalatenschap voor een deel bestaat niet om naar huis te schrijven. Maar klagen daarover is in dit geval een equivalent voor het vragen om repercussies.

Niettemin raapte in het nog redelijk recente verleden een huurder twee kilo moed bij elkaar en trok Lavrijsen’s firma voor de kadi wegens achterstallig onderhoud. Hij won de zaak met evenveel vlag als wimpel. De tegenpartij werd door de rechter gesommeerd de boel op orde te brengen met een vette maximum dwangsom als stok achter de huisdeur. Maar Lavrijsen lag daar blijkbaar geen moment van te woelen. In de ogen van de huurder gebeurde er in de periode na de uitspraak eigenlijk net niks en dus eiste hij op een kwaad moment die dwangsom op.

Sindsdien zag hij zich genoodzaakt om al driemaal aangifte te doen wegens bedreiging met de dood, huisvredebreuk en andere gezellige vondsten uit dit zo vertrouwde arsenaal. De huurder heeft inmiddels te horen gekregen dat de huisbaas schijt heeft aan de politie en het gratis advies gekregen voortaan goed om zich heen te kijken.

Die bleek echter in het bezit van een paar flinke ballen want hij heeft inmiddels contact opgenomen met het consumenten-programma De Woonbrigade van RTL 4 om de affaire eens flink in het zonlicht te zetten. Zo zie je maar, hoe moeilijk het is om ingewortelde tradities uit te bannen. Zo ontvingen wij van een trouwe lezer het bericht dat Mirko Vukmirovic sedert vorige week niet meer tot de levenden behoort. Hij zou tegen acht kogels aan zijn gelopen in het zuiden van Spanje.

Eerste noch tweede hulp mocht nog baten. En tevens tot de kennissenkring van de heren Srdjan Miranovic en “ Acika ” Bulatovic, die in mei van dit jaar op lood werden getracteerd in de gerenommeerde Amsterdamse PC Hooftstraat.

Delaatste streek daarbij voorgoed de vlag. De aanslag zou het logische vervolg zijn van het nodige gesteggel over de leverantie van 44 kilo amfetamine van dubieuze kwaliteit aan een Brits-Joegoslavische collega-ondernemer.

Dit hele gezelschap uit het gebied dat geheel conform de planning van Freddie Heineken door de NAVO kortgeleden etnisch is herverdeeld zou weer een coöperatieve band hebben met Greg Remmers. De man die landelijke bekendheid kreeg dankzij Katja Schuurman en op het ogenblik zijn tijd verbeidt in de petoet tot hij weer terug kan keren naar zijn optrekje in Marbella.

Voor wie dit allemaal duistere taal is: Sterkte nog en stay tuned. Nou ging het niet om zomaar iemand. Konstantin Dimitrov-Samokovetsa werd in zijn vaderland beschouwd als een van de topjongens uit het avontuurlijk circuit, die zich bezighield met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan via Turkije naar West-Europa.

Daarbij schijnt hij zo onverstandig te zijn geweest om op de tenen te gaan staan van een stel Russische mafiosi. Die gaven vervolgens het groene licht gaven voor zijn deportatienaar de eeuwige gulag.

De uitvoerder van de klus zou een Nederlander zijn uit de drugssfeer. Nou gaan wij daar niet steil van achterover. We hebben al eerder gemeld dat de retail van de weer rijkelijk op gang gekomen hero-leveranties uit Afghanistan voor het grootste deel via Nederland verloopt. Het besluit daartoe zou nog niet zo heel lang geleden in Londen zijn genomen tussen een nog vrij jonge Nederlandse ondernemer en vertegenwoordigers van Ayub Afridi. De Pakistaanse top-dealer die eind op zijn troon in het noorden van Pakistan terugkeerde met de assistentie van de CIA.

Wellicht past de moord op Konstantin ook nog in het plaatje van een arrestatie die op 20 juni van het vorig jaar in Bulgarije plaatsgreep. Die van de Servische kingpin Joca Jocic. Wellicht vernemen we dat nog uit politiekringen. Want volgens berichten uit de Bulgaarse pers zouden er innige contacten bestaan tussen de Nederlandse speurneuzen en hun Bulgaarse collega’s. Een combinatie van yoghurt en snert, maar wie weet komt er toch nog iets moois uit.

Mochten wij iets horen, dan hoort u het ook. In de vorige aflevering suggereerden we dat het nogal abrupte overlijden van Konstantin Dimitrov alias Samokovetsa mogelijk ook te maken had met de arrestatie van de momenteel in Vught verblijvende Joca Jocic.

De zeker al vijftien jaar in het Amsterdamse wereldje rondstruinende handelaar in drugs, wapens en aanverwante snuisterijen, die met name eind jaren negentig ook in Sofia een alleraardigste reputatie had opgebouwd in de lokale groothandel.

En dat bleek juist. Net als in Mokum waart in de Bulgaarse hoofdstad de laatste jaren een wat mager uitgevallen heer met een zeisrond die een speciaal kijkje lijkt te hebben op avontuurlijke lieden. Aanleiding daartoe lijkt het “ rippen ” van een door de firma Jocic geïmporteerd partijtje cocaïne van kilo. Een van de heren die verantwoordelijk werd gehouden voor deze kwalijke grap vond zijn voortijdig einde in de Caraïben.

Hij vormde jarenlang de liaison tussen het team van Joca’s onderneming en Bulgaarse retailers. Maar ook in de rijen van die laatsten werd vervolgens flink geschoffeld. Want rippen is geen geintje meer. Naar aanleiding van dit onwelvoeglijke optreden werd de Serviër Nenad Milenkovic gearresteerd. De veronderstelde plaatsvervanger van Joca in Sofia bij langdurige afwezigheid. En laat Nenad nou warme zakelijke banden onderhouden met de vorige week op de Dam neergezegen Dimitrov. Zoals eerder vermeld hield Konstantin zich de laatste tijd bezig met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan.

Daarbij zou hij niet erg in het putje zijn gevallen van Russische belanghebbenden en dat zou de reden zijn geweest voor zijn ruwe, voortijdige heengaan. Het gaat per saldo om de revenuën en dan gaat geen Zwarte Zee te hoog. De twijfel schiet echter in je hamstrings als je weet dat veertig procent van de inkomsten verdwijnt in de zakken van Bulgaarse en Servische politici en vrienden binnen het ambtelijk apparaat.

Waaronder opsporingssnuffelaars en gebefte. Goed, dan gaat het in veler ogen om wat duistere landen waar corruptie haast lijkt te zijn uitgevonden. Maar wie beseft dat Nederland een van de centra is van de wereldhandel in roesmiddelen moet wel tot de conclusie komen dat ook achter de duinen flinke commissies en donaties hun weg vonden naar onvermoede zakken.

En dat het opvoeren van Russische opdrachtgevers bij de dood van Dimitrov wellicht wat kort door de bocht is. Volgens Justitie had Richard in 85 gevallen buiten de ziekenhuispot gepist. Zo zou hij als CEO van HealthSouth, een onderneming uit de private sector van de gezondheidszorg, via fantasierijk boekhouden en andere frauduleuze kunstjes de bedrijfsresultaten hebben opgekrikt ten faveure van de koers op Wall Street. Voor een totaal van 2,7 miljard dollar.

Aan de hand van die opgesexte bedrijfsresultaten inden Scrushy en 15 andere vindingrijke luitjes uit de top van het bedrijf jarenlang extra vette bonussen enandere gerelateerde lekkernijen. Inmiddels heeft de hele meute bekend in een poging om al te zware gevangenisstraffen en boetes te voorkomen. Behalve de in voorarrest zittende Scrushy. Die geeft de anderen de schuld en zegt dat ie nergens van af weet.

Zo’n CEO zal je hebben. Maar er was meer. Volgens de Amerikaanse justitie heeft HealthSouth zich ook massief beziggehouden met het belazeren van verzekeringsmaatschappijen en het witwassen van zwarte gelden. Bij dat laatste is dan meteen de vraag aan de orde: Het mega-proces tegen Scrushy en zijn trawanten zal zonder twijfel weer de nodige shit opleveren.

Of daarbij ook de Nederlandse link aan de orde komt is de vraag. Maar die is er wel degelijk. Een meisjesdroom die uitkomt voor sommigen. Schildpad Omsin moest een operatie van ongeveer zeven uur ondergaan. Dierenartsen in Thailand hebben tijdens een operatie bij een groene zeeschildpad bijna munten aangetroffen in het dier. Toen de schildpad werd gevonden, kon het dier nauwelijks nog zwemmen door het gewicht van de munten. De zeven uur durende en nooit eerder uitgevoerde operatie was uiteindelijk succesvol.

De artsen verwachten dat schildpad Omsin binnen een maand weer is hersteld. Een pornocollectie die maar liefst zesduizend kilo weegt, je zou zeggen dat het in het internettijdperk niet meer nodig is. Maar dat het ook nog eens heel gevaarlijk kan zijn, bewijst een jarige man uit Japan.

Hij werd dood gevonden onder kilo aan gewaagde tijdschriften. Zijn collectie is hem fataal geworden. Hoe hij precies onder de enorme hoeveelheid papier terecht is gekomen, is niet bekend. Er zijn twee scenario's bij de politie.

De man heeft ofwel een hartaanval gehad, en is daardoor gevallen waarna hij de stapels tijdschriften over zich heen kreeg. Of hij is overleden door het enorme gewicht van al het pornografisch materiaal. Bij de vluchtelingenhulporganisatie Refugee Aid From Taunton Raft keken ze deze week raar op, tijdens het uitmesten van een paar dozen.

Tussen alle gedoneerde kleren, midden in een paar sokken, stuitten de medewerkers op een flinke smak geld. Maar liefst duizend pond dik 1. Het ging dus niet om een paar verloren muntjes, die de organisatie wel vaker tegenkomt. Dat er heel wat mensen op aarde duizenden euro's besteden aan plastische chirurgie, is ons bekend, maar de jarige Vinny Ohh uit Los Angeles maakt het wel heel bont: Om daadwerkelijk te transformeren, krijgt hij binnenkort de meest ingrijpende operatie, namelijk het verwijderen van zijn genitaliën.

Lute Berends was gemeentesecretaris in Heerhugowaard en wordt nu gemeentesecretaris op de Fiji-eilanden. Wij zochten acht andere droombanen in de wereld. Om toeristen te trekken naar de eilanden in het Great Barrier Reef bood de lokale VVV van Queensland een paar jaar geleden een van de beste banen in de wereld aan. En ene Ben Southall was de gelukkige die gekozen werd uit maar liefst Jammer genoeg voor Ben was het maar een functie van zes maanden.

In die zes maanden kreeg hij Ben woonde in een riant huis met zwembad en hoefde alleen een vlog bij te houden over zijn leven op het prachtige eiland.

Stel, je vindt een briefje van 20 euro op straat. Wat zou je doen: Een vrouw in Engeland koos voor het eerste, en dat werd haar niet bepaald in dank afgenomen. Nicole Bailey kreeg een strafblad, nadat ze een briefje van 20 pond op de grond had gevonden en had besloten om het in haar zak te steken. De jarige werd opgespoord met behulp van cameratoezicht, schrijft Metro UK.

Napolitaanse artsen nemen het niet zo nauw met hun werktijden. Dat blijkt uit een langdurig onderzoek van de lokale politie, zo weet La Stampa.

In 55 gevallen ging het om medici die huisarrest hadden. Zonder hen zou het ziekenhuis niet kunnen functioneren. Toch gingen acht verpleegsters, elf sociaal werkers, negen technici, negen radiologen, zes administratieve medewerkers, een neuroloog en een gynaecoloog er zo nu en dan stiekem vandoor. Hier in Nederland hoeven we ons nog lang geen zorgen te maken over verbranden onder de zon. Maar in Brazilië schijnt het zonnetje al lekker. Op tv werd daar door een presentator uitgelegd hoe je zonnebrandcreme aanbrengt.

Dat met behulp van bikinimodel Rayssa Teixeiro Melo. Een pittige tante, zo blijkt. De dame laat namelijk niet zomaar over zich heenlopen. Wanneer de presentator tijdens het smeren probeert aan haar billen te zitten, pakt ze zijn hand en duwt ze hem weg. Twee andere presentatoren staan er ongemakkelijk bij te kijken. De jarige Anna Rowe werd vorig jaar stapelverliefd op een man die ze ontmoette via datingapp Tinder.

Hij was knap, vrijgezel en hoogopgeleid, bezat een flinke portemonnee en was helemaal voor haar. Maar zoals iedereen die het MTV programma Catfish kent, wel weet: De Engelse Anna Rowe had te maken met iemand anders en probeert nu door middel van een petitie ervoor te zorgen dat 'catfishers' mensen die zich online voordoen als iemand anders bestraft kunnen worden.

Vliegen hoeft niet altijd even comfortabel te zijn. Te krappe stoelen, vliegangst of een overstuur kind in je buurt, genoeg factoren die je vlucht onprettig kunnen maken.

Maar in slaap vallen tijdens een vlucht en wakker worden als onderdeel van een politie-onderzoek is wel heel bizar.